Κείμενο: Χαρά Μπουργάνη, φωτογράφιση: Mondadori/www.iml.gr

Σάββατο πρωί. Βρίσκομαι σε ένα δωμάτιο βαμμένο σε απαλές αποχρώσεις του πράσινου. Από το iPad ακούγονται κελαϊδίσματα πουλιών, ενώ στο βάθος νερό που τρέχει. Στο τέλος μιας πολύ δύσκολης και αγχωτικής εβδομάδας στη δουλειά, σκέφτομαι ότι όλο αυτό το σκηνικό θα με βοηθήσει να χαλαρώσω. Κάθομαι στο στρώμα στη χαρακτηριστική στάση του λωτού (οκλαδόν). Κοιτάζω γύρω μου. Στη συνεδρία συμμετέχουν μαζί μ’ εμένα άλλες εφτά γυναίκες όλων των ηλικιών: ανάμεσά τους μια πολύ αδύνατη φοιτήτρια με μαλλιά ράστα, μια κυρία γύρω στα 65 με άψογο μανικιούρ, μια κοπέλα γύρω στα 35 που μου χαμογελάει.

Η δασκάλα του διαλογισμού μάς ζητά να κλείσουμε τα μάτια και να επιλέξουμε μούντρα (συμβολική χειρονομία) ακουμπώντας το δείκτη και τον αντίχειρα πάνω στα γόνατα. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να επικεντρωθούμε στην αναπνοή μας. Να εισπνεύσουμε και να φανταστούμε μια μπλε φωτεινή ακτίνα να κατευθύνεται από το φάρυγγα στην κοιλιά. Να εκπνεύσουμε και να σκεφτούμε χρυσές ρίζες να μπαίνουν βαθιά στη γη. Δεν είναι τόσο εύκολο. Κάνω ό,τι μπορώ για να συγκεντρωθώ.

Ξαφνικά όμως όλες οι άσχετες σκέψεις -σοβαρές και μη- κάνουν επιδρομή στο μυαλό μου: «Μετά πρέπει οπωσδήποτε να περάσω από το σουπερμάρκετ», «Τι θα γίνει φέτος στην πολυκατοικία με το πετρέλαιο; Αύριο δεν είναι η συνέλευση;», «Στη δουλειά δεν πάνε και πολύ καλά τα πράγματα. Νομίζω ότι θα γίνουν σύντομα μειώσεις». Εκτός από αυτό το συνονθύλευμα σκέψεων, ξαφνικά όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να μη συγκεντρωθώ: με ενοχλούν οι ανάσες των άλλων, ο ρυθμικός ήχος του ρολογιού, οι ομιλίες και οι θόρυβοι από το δρόμο που κάνουν κομμάτια τη σιωπή και την ηρεμία μου. Νιώθω ότι όλη αυτή η διαδικασία και η προσπάθεια να επιβληθώ στις σκέψεις μου περισσότερο με αγχώνει παρά με χαλαρώνει.

Ο χρόνος τελειώνει και νιώθω απογοητευμένη που δεν κατάφερα να επιβληθώ στο μυαλό μου. Απέτυχα να διαλογιστώ λοιπόν; «Ο νους είναι ακόμα αγύμναστος» μου εξηγεί γι’ αυτή την πρώτη μου εμπειρία η δασκάλα. Δεν συμβαίνει με όλους το ίδιο. Μια 40χρονη γυναίκα που παρακολουθεί τη συζήτησή μου με την ειδικό με ενημερώνει χαμογελώντας ότι μετά από αρκετούς μήνες διαλογισμού έχει καταφέρει να διαχειρίζεται τις κρίσεις πανικού και να νιώθει πιο ήρεμη.

Τα τελευταία χρόνια οι επιστημονικές μελέτες υμνούν τα οφέλη της συγκεκριμένης πρακτικής: η λεγόμενη φαιά ουσία του εγκεφάλου, που συνδέεται με τη μνήμη και τη μάθηση και συρρικνώνεται με την ηλικία, αυξάνεται χάρη σε αυτή τη μέθοδο άσκησης του νου. Επιπλέον μία από τις πιο δημοφιλείς τεχνικές της τελευταίας δεκαετίας, ο ψυχοθεραπευτικός διαλογισμός (δανείζεται πολλά στοιχεία από τις τεχνικές του Βούδα), αποτελεί αντικείμενο μελετών για την πιθανή θεραπευτική του δράση. Μας βοηθά να βιώσουμε την εσωτερική αλλαγή υποσυνείδητα, αποφεύγοντας τις -συχνά- πολυετείς συνεδρίες ψυχοθεραπείας. Στο βιβλίο τουPratique de la Meditation (Πρακτική του διαλογισμού, εκδ. Livre de Poche), ο Φαμπρίς Μιντάλ, Γάλλος συγγραφέας, φιλόσοφος, ιδρυτής της Δυτικής Σχολής Διαλογισμού, αναλύει με ποιον τρόπο μπορούμε να λύσουμε τα θέματα που έχουμε με τον εαυτό μας υιοθετώντας τη στάση του Βούδα.