Της Νάντιας Γιαννούλη

Στο ψηλότερο σημείο ενός λόφου στην περιοχή Ουρμπίνο της Ιταλίας μένει ένα ζευγάρι με τα δίδυμα αγόρια του. Λίγα μέτρα πιο κάτω βρίσκεται το θεραπευτικό τους κέντρο. Σε αυτό συχνάζουν γυναίκες και άντρες όλων των ηλικιών που αισθάνονται πως δεν μπορούν να ελέγξουν τη ζωή τους και οι οποίοι δεν θυμούνται ποια ήταν η τελευταία φορά που ήταν ανέμελοι. Εκεί περνούν μια ψυχαναλυτική εβδομάδα εξπρές, στην οποία καλούνται καθημερινά όχι μόνο να βροντοφωνάζουν «F**k it» (κάτι αντίστοιχο δηλαδή με τα δικά μας «γ**α τα!», «στα κομμάτια!», «τα γράφω όλα!»), αλλά να το εφαρμόζουν κιόλας.

Θα αναρωτηθείτε τι σχέση έχει η ατάκα που συνήθως μουρμουρίζουμε όταν είμαστε εξοργισμένες με την ψυχανάλυση. Πολύ μεγάλη, θα πουν ο Τζον Πάρκιν και η σύζυγός του Γκάια, οι ιδιοκτήτες του συγκεκριμένου κέντρου. Oι ίδιοι, άλλωστε, προτού επιχειρήσουν να μυήσουν σε αυτή την εκκεντρική θεωρία τους άλλους, την εφάρμοσαν με επιτυχία στη δική τους ζωή.

A brand new life
Ο Τζον υπήρξε για πολλά χρόνια δημιουργικός διευθυντής σε διαφημιστική εταιρεία του Λονδίνου, το ίδιο και η Γκάια. Το 2002 αποφάσισαν να αλλάξουν ριζικά τη ζωή τους: παραιτήθηκαν, αγόρασαν ένα τροχόσπιτο και ξεκίνησαν ένα ταξίδι με προορισμό την προσωπική τους ελευθερία. Πλέον ασχολούνται με αυτά που πραγματικά θέλουν, ενώ τα βιβλία τους (τα υπογράφει ο Πάρκιν, αν και η σύζυγός του βάζει πάντα τη δική της πινελιά) γίνονται μπεστ σέλερ σε χρόνο μηδέν.

Στο καινούριο τους με τίτλο F**k it: The Profane Way to Profound Happiness (Γ**α τα!: Ο προφανής τρόπος προς την απόλυτη ευτυχία, εκδ. Hay House) μοιράζονται την εμπειρία τους και εξηγούν πώς μια ατάκα κρύβει μια ολόκληρη κοσμοθεωρία.

Ποια είναι όμως αυτή η θεωρία που μπορεί να μας αλλάξει τη ζωή, ακόμα και σε αυτή την τόσο δύσκολη εποχή που ζούμε; Προκειμένου να την αναλύσει, ο συγγραφέας εξηγεί πως όλοι είμαστε φυλακισμένοι σε όσα μας απασχολούν, μας προβληματίζουν ή μας καταπιέζουν. Τα δεσμά μας μας προσφέρουν πλασματική ασφάλεια, είτε γιατί τα συνηθίσαμε ή απλώς γιατί, ενώ επιζητούμε την ελευθερία, τρομοκρατούμαστε στην ιδέα του τι υπάρχει στον «έξω κόσμο». Ο Πάρκιν μάς καλεί, λοιπόν, να επιχειρήσουμε με τη βοήθειά του την ηρωική απόδραση.

Σε αυτό το σημείο έρχεται η θεωρία F**k it. «Αυτές οι δύο λέξεις έχουν μια έμφυτη δυναμική» αναφέρει ο Πάρκιν και σπεύδει να εξηγήσει ότι με τη συγκεκριμένη ψυχαναλυτική μέθοδο δεν μας προτρέπει να γίνουμε αναίσθητες αλλά να κατανοήσουμε σε ποια πράγματα πρέπει να εστιάζουμε και ποια οφείλουμε να αφήσουμε πίσω μας γιατί πολύ απλά δεν αξίζει να ασχοληθούμε ιδιαίτερα με αυτά.

Οι περισσότερες από εμάς κάποια στιγμή μείναμε άυπνες, επιχειρώντας να αποκωδικοποιήσουμε το sms που μας έστειλε εκείνος ο γοητευτικός τύπος που γνωρίσαμε στις διακοπές, ή άλλες φορές χαλάσαμε τη μέρα μας με το να αναλύουμε το μέλλον της χώρας, στενοχωρηθήκαμε παραπάνω από όσο έπρεπε για το μειωμένο μας μισθό, απογοητευτήκαμε επειδή πιστέψαμε ότι δεν πρόκειται να ξαναβρούμε ποτέ δουλειά. Και άλλες τόσες φορές καταπιεστήκαμε. Κάναμε συμβιβασμούς για να ανταποκριθούμε με επιτυχία στις προσδοκίες που είχαν για εμάς ή πιέσαμε τον εαυτό μας για να είμαστε άψογες σε όλα, ακόμη και σε εκείνα που ποτέ δεν μας άρεσαν.

Καιρός, λοιπόν, να πούμε: «Τα γράφω όλα!» και να ξεκινήσουμε να βλέπουμε το δάσος και όχι το δέντρο. «Όταν ήμασταν παιδιά, δεχόμασταν τα πράγματα όπως ήταν. Το μόνο που συνέβαινε καθημερινά ήταν να ρωτάμε πώς και γιατί. Μεγαλώνοντας, οι ερωτήσεις σχετικά με τον κόσμο γύρω μας αντικαταστάθηκαν από άλλες που αφορούν μόνο εμάς και το μικρόκοσμό μας. Αυτό από μόνο του μπορεί να γίνει η φυλακή μας» τονίζει ο Πάρκιν, ο οποίος θέλει να κάνει σαφές πως πρέπει να γίνουμε μαχητικές, να προσπαθούμε για το καλύτερο, να απομακρύνουμε το ανούσιο και να κυνηγάμε με αισιοδοξία το σημαντικό. Όλα αυτά συνειδητοποιώντας πως δεν είμαστε παρά μία κουκκίδα μέσα στο σύμπαν.