Φωτογράφιση: Pablo Delfos, styling: Thomas Vermeer

Η φήμη του άρχισε να εξαπλώνεται σαν ψίθυρος μέσα στην πόλη. «Το έχεις διαβάσει;», «Εσύ το ξέρεις;», «Το είχε φέρει μια συνάδελφος στο γραφείο…», «Είναι καλό;», «Ε, εντάξει τώρα». Με την απαραίτητη συνωμοτική διάθεση που πάντα χαρακτηρίζει αντίστοιχες γυναικείες κουβέντες, το μυθιστόρημα-φαινόμενο που κατάφερε να ρίξει από το θρόνο των μπεστ σέλερ ακόμα και τον Χάρι Πότερ έγινε talk of the town. Και θα είχα φτάσει να πιστεύω ότι το Fifty Shades of Grey (Οι Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι, εκδ. Πατάκη) είναι κάτι σαν αστικός μύθος, δηλαδή ναι μεν υπήρχε, κυκλοφορούσε και σάρωνε σε πωλήσεις, αλλά καμία γνωστή ή φίλη δεν το είχε πιάσει στα χέρια της.

Μέχρι που ο ερχομός των καλοκαιρινών διακοπών μού άλλαξε εντελώς γνώμη: σχεδόν ανά τρεις ξαπλώστρες στην παραλία έβλεπα το χαρακτηριστικό γκρι εξώφυλλο με τη γραβάτα, ενώ με την επιστροφή στην Αθήνα το Σεπτέμβρη πληροφορήθηκα ότι τουλάχιστον τρεις φίλες μου είχαν στριμώξει το Fifty Shades στα αναγνώσματα του καλοκαιριού. Η μεγάλη φήμη, οι αναφορές και τα σχετικά κείμενα σε έγκριτες εφημερίδες και μεγάλα περιοδικά, αλλά και τα ντιμπέιτ που ξεκίνησαν στο διαδίκτυο έφεραν και την απενοχοποίηση. Κάθε γυναίκα έχει το δικαίωμα να διαβάσει, να αποκτήσει άποψη, ακόμα και να εκφραστεί θετικά απέναντι σε ένα προϊόν που προκάλεσε ντόρο, όπως είχε κάνει το Sex and the City πριν από περίπου μία δεκαετία.

Το ερώτημα βέβαια είναι το εξής: η παραπάνω σειρά απελευθέρωσε τις γυναίκες, τις προέτρεψε να αρχίσουν να μιλάνε πιο ανοιχτά για τις σεξουαλικές τους σχέσεις, επιθυμίες και προτιμήσεις, να αντιμετωπίζουν τις ερωτικές και σεξουαλικές τους ιστορίες πιο ανάλαφρα, μέσα από ένα χιουμοριστικό πρίσμα. Το Fifty Shades όμως τι ακριβώς πέτυχε; Έμαθε στις γυναίκες πώς να υποτάσσονται πιο εύκολα στις ορέξεις ενός απαιτητικού αρσενικού;