Power point !

Από την Αλεξάνδρα, όπως τα διηγήθηκε στη Χριστίνα Μπίθα

Όλα ξεκίνησαν όταν πρόσεξα ένα εξόγκωμα στο σώμα μου, στις 8 Μαρτίου του 2010. «Ψάχνουμε για λέμφωμα και, αν όντως είναι, ελπίζουμε να είναι Hodgkin’s, γιατί υπάρχει και δυσκολότερο είδος» μου είπε ο γιατρός μου κι εγώ δεν πίστευα αυτά που άκουγα, ότι θα μπορούσε να μου συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο. Κανείς δεν το πιστεύει.

Me, myself and I

Μου έκαναν τρεις βιοψίες μέχρι να καταφέρουν να βρουν τι έχω. Η πρώτη βγήκε αρνητική. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης χρειάστηκε να μείνω μία εβδομάδα στο νοσοκομείο – τελικά για το τίποτα, αφού κι αυτή βγήκε αρνητική. Όσο ήμουν εκεί, επειδή ήμουν πολύ μικρότερη απ’ όλους τους άλλους ασθενείς, όποιος με έβλεπε μου έλεγε «Θα προσεύχομαι για σένα» κι εγώ σκεφτόμουν: «Δεν υπάρχει λόγος, δεν θα χρειαστώ χημειοθεραπεία». Αν και μου είχαν πει ότι μάλλον έχω λέμφωμα και ενώ ήδη συνέβαινε όλο αυτό, εγώ ακόμα δεν πίστευα ότι μπορούσε να μου συμβεί! Έχεις τόσο μεγάλη ανάγκη να ελπίζεις σε κάτι, από το να δεις τι πραγματικά συμβαίνει, που καμιά φορά παρασύρεσαι και μπερδεύεις την πραγματικότητα με αυτό που ονειρεύεσαι. Έτσι, ήμουν αισιόδοξη. Όταν όμως η τρίτη βιοψία βγήκε θετική, τα λόγια του γιατρού μου με σόκαραν και με πόνεσαν, λες και κάποιος μου είχε επιτεθεί με πέτρες. «Είναι λέμφωμα Hodgkin’s και θα κάνεις έξι μήνες χημειοθεραπείες, ξεκινώντας από αύριο το πρωί». Είχε φτάσει πια 27η Απριλίου. Βέβαια, υπήρχαν και τα πολύ καλά νέα: ότι αυτό που είχα ήταν θεραπεύσιμο. Αλλά ακόμη και έτσι, το να έχεις καρκίνο και να χαίρεσαι επειδή έχεις τον λιγότερο επικίνδυνο απαιτεί πολλή δύναμη. Τουλάχιστον στην αρχή – μετά άρχισα να βλέπω τα πράγματα πιο καθαρά και είμαι ευγνώμων που δεν πήραν χειρότερη τροπή.

Ο τρόμος είχε τη δική του ιστορία

Ο μεγαλύτερος φόβος μου όταν πια ξεκίνησαν οι θεραπείες ήταν να μη χάσω τα μαλλιά και τα φρύδια μου. Έτρεμα στην ιδέα ότι δεν θα υπάρχει άνθρωπος που να μην μπορεί να καταλάβει από μακριά πως είμαι άρρωστη. Ευτυχώς, δεν έχασα όλα τα μαλλιά μου και τα φρύδια μου έμειναν απείραχτα. Τον πρώτο καιρό μπορούσα να βγω έξω, αλλά δεν ήθελα. Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν οι χημειοθεραπείες. Ο κάθε άνθρωπος αντιδρά διαφορετικά στα φάρμακα, αλλά σε κάθε περίπτωση το σώμα καταπονείται αρκετά. Και όσο δυνατός κι αν προσπαθείς να φανείς σε αυτή τη μάχη, τα πράγματα δεν είναι καθόλου όπως στις ταινίες. Το περιβάλλον στο νοσοκομείο δεν βοηθάει επίσης, αφού οι ασθενείς είναι πολλοί και τα κρεβάτια ελάχιστα, με αποτέλεσμα να πρέπει να περιμένεις μέχρι και τέσσερις ώρες κάθε φορά για τη θεραπεία σου. Το προσωπικό κάνει ό,τι μπορεί, αλλά δεν αρκεί, αφού είναι πολύ λιγότεροι απ’ όσους πραγματικά χρειάζονται. Όταν επέστρεφα σπίτι, τα πράγματα ήταν καλύτερα, μόνο και μόνο επειδή βρισκόμουν στο δικό μου χώρο.

Μόνη στο σπίτι

Πολύ δύσκολη ωστόσο, εκτός από τη χημειοθεραπεία, είναι η μοναξιά. Δεν μπορώ να εξηγήσω ακριβώς πώς, αλλά όλοι απομακρύνονται, άλλος πολύ, άλλος λιγότερο, άλλος στην αρχή και άλλος προς το τέλος. Ίσως δεν θέλουν να στενοχωρηθούν, να ψυχοπλακωθούν ή νομίζουν πως αφού δεν ξέρουν τι να σου πουν, είναι καλύτερα να μην πάρουν καν τηλέφωνο. Κανένας δεν μπορεί να καταλάβει τι περνάς, και έτσι ελάχιστοι –ή και κανένας– είναι δίπλα σου όταν και για όσο τους χρειαστείς. Έμενα πολλές ώρες στο σπίτι μόνη, χωρίς αρκετά μαλλιά ή όρεξη να βγω μια βόλτα. Κάθε δεύτερη Τρίτη πήγαινα για χημειοθεραπεία και δύο μέρες μετά, πάντα ύστερα από έντονη παρακίνηση της μητέρας μου, βγαίναμε για λίγο έξω, αν και δεν ήμουν ακόμα εντελώς καλά για να ξεχαστώ. Και δυστυχώς, στην αρχή δεν ήθελα να ζητήσω βοήθεια από κανέναν, κάτι που το παρατήρησα και σε άλλους ασθενείς. Άργησα να το συνειδητοποιήσω, αλλά ήταν λάθος μου. Δεν χρειάζεται να περιμένεις να προσφερθεί κάποιος να σου κάνει παρέα – είναι σημαντικό να ζητάς αυτά που χρειάζεσαι, είτε απλώς κάποιον για παρέα είτε απόλυτη κατανόηση όσον αφορά νεύρα και ξεσπάσματα. Βέβαια, κανείς δεν ξέρει πώς ακριβώς να χειριστεί μια τόσο ψυχοφθόρα κατάσταση.

Left wig

Δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να βάλω την περούκα. Προτιμούσα να μένω κρυμμένη στο σπίτι παρά να κυκλοφορώ με ψεύτικα μαλλιά. Σου δημιουργεί ένα παράξενο συναίσθημα, είναι κάτι ξένο, άσε που ήμουν σίγουρη ότι όλοι θα καταλάβαιναν αμέσως πως αυτά τα μαλλιά δεν μπορεί να είναι δικά μου. Οι γείτονες, οι γνωστοί, ακόμη και αυτοί που δεν ήξεραν για μένα και την περιπέτειά μου θα μάθαιναν. Έτσι, πρώτη φορά που τη φόρεσα έξω ήταν όταν βρέθηκα σε άλλη πόλη για εξετάσεις – εκεί δεν είχα να ανησυχώ για κάτι, αφού δεν με ήξερε κανείς. Μετά από εκείνη τη στιγμή όμως τη φορούσα συνεχώς, γεγονός που μου έφτιαξε πολύ τη διάθεση. Έβλεπα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και ήμουν πάλι εγώ. Ακούγεται υπερβολικό να μην μπορείς να δεις τον εαυτό σου απλώς επειδή έχεις λιγότερα μαλλιά, αλλά αν σκεφτείς ότι σχεδόν σε όλους μας έχει τύχει να κάνουμε ένα κακό κούρεμα και να χαλαστούμε για κάνα δυο μέρες, μπορείς να φανταστείς πώς νιώθεις αν δεν έχεις καν αρκετά μαλλιά να κουρέψεις.

Το νόημα της ζωής

«Τέσσερις μέρες μού έχουν μείνει μέχρι το νοσοκομείο». Στην αρχή ζούσα σε αντίστροφη μέτρηση. Ήταν κι αυτό λάθος μου, τώρα το ξέρω. Είχα συνέχεια το μυαλό μου στο μετά και δεν άφηνα τον εαυτό μου να απολαύσει τις μέρες που ήμουν καλά. Στη συνέχεια όμως άρχισα να σκέφτομαι ότι μετά τους έξι μήνες, που θα τελείωνε όλο αυτό, όχι μόνο θα έχω νικήσει, αλλά θα περπατάω για πάντα λίγο πάνω από το έδαφος – τίποτα δεν θα μπορεί πια να σταθεί μπροστά μου και να το φοβηθώ. Είναι πολύ νωρίς σε κάθε ηλικία να έρθεις αντιμέτωπος με το θάνατο, αλλά στα 23 σου δεν έχεις καν αρχίσει να αμφισβητείς την αθανασία σου· νομίζεις ότι εσύ δεν θα γεράσεις ποτέ. Έτσι, όταν πια είχα κάνει αρκετές θεραπείες και γνώριζα τη διαδικασία (ότι θα ήμουν χάλια σωματικά και ψυχολογικά τη μέρα της θεραπείας και άσχημα τις δύο επόμενες), όλες τις υπόλοιπες μέρες έμαθα να είμαι μέσα μου ευτυχισμένη, γιατί είδα πόσο μικρή είναι η ζωή και πόσο ασήμαντα είναι όλα τελικά σε σχέση με την υγεία.

Back on track

Όταν ολοκλήρωσα και τις δώδεκα χημειοθεραπείες, είδα στον ύπνο μου ότι μου τηλεφώνησαν από το νοσοκομείο για να κάνω άλλη μία. Tο να πείσω τον εαυτό μου πως ο εφιάλτης τελείωσε ήταν πιο περίπλοκο απ’ όσο περίμενα. Έχει περάσει κάτι λιγότερο από ένας μήνας από την τελευταία μου θεραπεία. Τα μαλλιά μου σταμάτησαν να πέφτουν και οι ουλές από τις επεμβάσεις σιγά σιγά κλείνουν. Δυσκολεύομαι ακόμα να ξαναδώ το υπνοδωμάτιό μου ως έναν ευχάριστο χώρο, αλλά είμαι πολύ καλά. Ίσως καλύτερα από πριν. Στενοχωριέμαι πολύ λιγότερο όταν κάτι δεν πάει ακριβώς όπως θα ήθελα, δίνω περισσότερη σημασία στις καλές στιγμές και κλαίω πολύ πιο δύσκολα τώρα πια. Το λέμφωμα όχι μόνο δεν με σκότωσε, αλλά με έκανε πολύ πιο δυνατή.

Τι είναι το Hodgkin’s

Ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Άγγλου γιατρού που το περιέγραψε πρώτος, το 1832. Πρόκειται για μια ιάσιμη μορφή καρκίνου, που έχει σχέση με το λεμφατικό ιστό και το αίμα. Συνήθως χτυπάει σε μικρές ηλικίες (15-35) ή ανθρώπους πάνω από 55 χρόνων. Αντιμετωπίζεται θεραπευτικά με χημειοθεραπεία, η οποία πολλές φορές συνδυάζεται και με ακτινοθεραπεία, ανάλογα με το στάδιο. Οι αιτίες που το προκαλούν παραμένουν άγνωστες.

85% από εσάς αλλάξατε κοσμοθεωρία ύστερα από κάποιο σημαντικό γεγονός.