Φωνές στο κεφάλι μου!

Πρώτη φορά στη ζωή μου, μπήκα σε αεροπλάνο όταν ήμουν τεσσάρων μηνών.

 

Μνήμες δεν έχω, αλλά οι μαρτυρίες των δικών μου, λένε πως κουνούσα χαρωπά χέρια-πόδια καθ’ όλη τη διάρκεια της πτήσης, μοιράζοντας χαμόγελα δεξιά και αριστερά.

Ούτε ένα κιχ δεν βγήκε από το στοματάκι μου, πράγμα πρωτάκουστο.

 

Από τότε και μέχρι σήμερα, έχω ταξιδέψει αεροπορικώς, ουκ ολίγες φορές.

Οκτώ πτήσεις το χρόνο, είναι ο μέσος όρος μου.

Έχω κάνει τα εντός Σένγκεν μου, τα εκτός, τα όλα μου.

Έχω μπει σε cockpit, τα ‘χω φτιάξει με πιλότο και πριν τέσσερα χρόνια είχα πάρει και μερικά μαθήματα ανεμοπτερισμού.

Από αυτά τα μαθήματα άντλησα πολύ χρήσιμες γνώσεις, ειδικότερα όταν θέλω να κάνω φιγούρα σε κανέναν άσχετο και του πετάω ατάκες τύπου «α, είδες; τώρα έστριψε με το aileron και τώρα με το rader».

 

Πριν τρία χρόνια όμως, στη στάνταρ πτήση μου Ρόδο-Αθήνα, συνέβη ένα απροσδόκητο κλικ στο μυαλό μου, εντελώς αναίτιο και ανεξήγητο και από τότε άλλαξαν όλα. 

Καταρχήν, από τότε, δεν ταξιδεύω ποτέ μόνη.

Ακόμη και αν είμαι μόνη. Και θα το εξηγήσω πάραυτα.

 

Μπαίνοντας στην καμπίνα, με το που πατήσω το πόδι μου και καθίσω στην 23Α, μόνιμη θέση μου, ξυπνάει η προ τριετίας Κατερίνα και με τη νέα, πιάνουν την κουβέντα.

Ακούω φωνές στο κεφάλι μου, φωνές που δεν μπορώ να σταματήσω.

Ο διάλογος είναι σχεδόν πάντα ο ίδιος και σε μια προσπάθεια αυτοθεραπείας, σκέφτηκα πως ίσως αν κάτσω και τον καταγράψω, απαλλαχτώ επιτέλους. 

 

– Είδες που τελικά δε φυσάει και τόσο;

– Ποιος σου ‘πε μωρέ ότι δε φυσάει; Δε βλέπεις τα φύλλα των δέντρων;

– Τα φύλλα, φύλλα είναι, θα κουνηθούν. Δυο μποφόρ έδινε το meteo.

– Δε με νοιάζουν τα μποφόρ. Τα σύννεφα είναι που δημιουργούν τις αναταράξεις και σύννεφα έχει.

– Σιγά τα σύννεφα! Στο Λονδίνο πώς προσγειωνόσουν;

– Με lexotanil.

– Δεν κόβεις τις βλακείες να χαζέψεις το περιοδικό;

– Θα το χαζέψω.

 

«Σας μιλάει ο θάλαμος διακυβέρνησης. Σε λίγα λεπτά είμαστε έτοιμοι για την απογείωση. Ο καιρός στην Αθήνα είναι αίθριος με τοπική συννεφιά. Υπολογίζουμε την άφιξή μας στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος σε περίπου 40 λεπτά από τώρα. Προσδεθείτε, βεβαιωθείτε πως η πλάτη του καθίσματός σας είναι σε όρθια θέση και το ατομικό σας τραπεζάκι κλειστό. Οι ηλεκτρονικές συσκευές πρέπει να απενεργοποιηθούν τώρα για την απογείωση και τα κινητά σας τηλέφωνα να είναι κλειστά καθ’ όλη τη διάρκεια της πτήσης».

 

– Τι κρατιέσαι παιδάκι μου από τις χειρολαβές;

– Μα γι’ αυτό δεν τις έχουν τοποθετήσει εδώ;

– Σταμάτα τις αηδίες και σε κοιτάνε οι διπλανοί!

– Άντε μαλάκα πιλότε, ξεκίνα το επιτέλους το ρημαδιασμένο!

– Κανόνισε να αρχίσεις να σταυροκοπιέσαι κιόλας τώρα, να γελάσει και το παρδαλό κατσίκι εδώ μέσα. Ασχολήσου με τον παίδαρο απέναντι.

– Άσε να πάρουμε ύψος πρώτα και ασχολούμαι μετά.

– Ναι, έτσι κιτρινισμένη που σε βλέπει, δε θα θέλει να ασχοληθεί αυτός.

– Γιατί αργούμε; Λες να υπάρχει καμιά βλάβη; Αυτό είναι! Έχουμε πάθει βλάβη και μας το κρύβουν.

– Σωστά, έχει βλάβη το αεροσκάφος, αλλά οι αεροσυνοδοί από πίσω κακαρίζουν.

– Είναι χαζές αυτές, δεν ξέρουν.

 

«Cabin crew, sit for take off».

 

– Eίδες που δεν έχουμε βλάβη;

– Μπορείς να βγάλεις το σκασμό;

– ….

– Παναγία μου, Χριστούλη μου, συγνώμη που είμαι άθεη, συγνώμη που δεν ήρθα να ανάψω ένα κεράκι, άγιες μέρες είχαμε, συγνώμη για όσα ψέματα έχω πει, για όσους έχω πληγώσει. Κάνε να μην πέσει, κάνε να μην πέσει! Πάτερ ημών…

– Το «Πιστεύω» δεν είπες. Και τι; Μόνο πέντε σταυρούς έκανες; Μισές δουλειές. Πέφτουν τα αεροπλάνα, με λιγότερους από δώδεκα.

– Σκάσε σου λέω, σκάσε και μπαίνουμε στα σύννεφα. Ο απέναντι κοιτάει περίεργα ή είναι ιδέα μου;

– Και βέβαια κοιτάει ο άνθρωπος. Δεν έχει ξαναδεί τέτοιο σούργελο.

– Οπ! Το ‘νιωσες αυτό; Aρχίσαμε! Τι να κάνω; Να φωνάξω την αεροσυνοδό; Να ζητήσω κρασί ή ηρεμιστικό; Τον αναίσθητο δίπλα δες, που κοιμάται! Θα τον ξυπνήσω.

– Άσε παιδάκι μου ήσυχο τον άνθρωπο. Δεν πρόσεξες ότι είναι Κινέζος; Και που θα τον ξυπνήσεις, σε τι γλώσσα θα του μιλήσεις;

– Δε με ενδιαφέρει. Δε θέλω να με βρει μόνη ο χάρος. Ωχ! Άντε πάλι, όλο και δυναμώνουν. Θα πέσουμε σου λέω, θα πέσουμε!! Χριστέ μου, ταχυκαρδία! Ακόμα και αν δεν πέσει θα φύγω από καρδιά. Θέλω τον πιλότο!!

– Κάτσε στ’ αυγά σου. Πάρε βαθιές ανάσες. Σκέψου το αγόρι σου που σε περιμένει, σκέψου το σπιτάκι σου, σκέψου το βιβλίο που θες να γράψεις. Σκέψου κάτι τέλος πάντων και ηρέμησε.

– Σκέφτομαι. Το φέρετρό μου. Πόσα σύννεφα μας μένουν ακόμα; Μάιος μήνας και συννεφιά γαμώ την τρέλα μου! Γιατί δεν σβήνει το «προσδεθείτε»; Και τι ήταν αυτό το γκλιν; Το άκουσες κι εσύ, έτσι;

– Να θυμηθείς να πας να αγοράσεις μια καταπληκτική βιογραφία του Armstrong που κυκλοφόρησε πρόσφατα.

– Καλή η προσπάθεια, αλλά δεν πιάνει. Έχω διαβάσει τόσα για τα αεροσκάφη, πρέπει να ηρεμήσω. Μπορώ να ηρεμήσω. Το ήξερες ότι ακόμα και οι πιο έντονες αναταράξεις, σχεδόν ποτέ δεν ξεπερνάνε τα δύο μέτρα;

– Όχι, αλλά μόλις το έμαθα.

– Και ποτέ δεν έχει πέσει αεροπλάνο από έντονες αναταράξεις. Αυτό πρέπει να σκέφτομαι. Αυτό θα σκεφτώ. Ναι. Αλλά αν πέσει τώρα; Για όλα υπάρχει η πρώτη φορά.

 

«Η φωτεινή ένδειξη ‘προσδεθείτε’ έχει σβήσει. Ωστόσο, σας συνιστούμε να παραμείνετε στη θέση σας, με τη ζώνη του καθίσματος σας δεμένη, καθώς πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο απρόσμενων αναταράξεων».

 

– Θα τη λύσω, να το παίξω άνετη.

– Είσαι εντελώς ατρόμητη.

– Ναι, γιατί αν πέσει, η ζώνη και οι άλλες μαλακίες που λένε θα μας σώσουν. Σιγά μην προλάβουμε να φορέσουμε τις μάσκες και τα σωσίβια.

– Γιατί δεν τα φοράς από τώρα εσύ να είσαι έτοιμη;

– Eίσαι πολύ αστεία, μπράβο. Ξέρεις τι θα μπορούσε πραγματικά να μας σώσει;

– Τι;

– Άκου να ξεστραβωθείς. Λοιπόν, πρέπει να φτιαχτεί ένα αεροσκάφος με ανοιγόμενη οροφή. Όταν αρχίζει να χάνει απότομα ύψος, η οροφή θα ανοίγει διάπλατα και τα καθίσματα θα εκτινάσσονται και θα μετατρέπονται σε αλεξίπτωτα.

– Καταπληκτικό! Απορώ πώς δεν το σκέφτηκαν οι κατασκευαστές τόσα χρόνια.

– Πάλι καλά να λες, που δεν το σκέφτηκαν. Θα πουλήσω την ιδέα και θα γίνουμε πλούσιες.

– Καλά, γύρνα πλευρό τώρα.

– Όχι, θα βγάλω φωτογραφίες τις Κυκλάδες. Κοίτα μωρέ μια θέα!

– Α, τώρα «κοίτα μωρέ μια θέα!». Να σου θυμίσω ότι πριν πέντε λεπτά ήσουν έτοιμη να τσιρίξεις;

– Να ξέρεις ότι πολύ μου τη δίνει που διαρκώς με κράζεις. Ένα κομπλιμέντο δεν μου ‘χεις κάνει ποτέ.

– Δεν έχεις ανάγκη εσύ. Τα κάνεις μόνη σου!

– Η αεροσυνοδός ρωτάει τι θα πάρουμε.

– Σβάρνα τα τρελάδικα, πες της.

– Καφέ θα πάρω, να χαλαρώσω λίγο.

 

«Σας μιλάει ο θάλαμος διακυβέρνησης. Σε λίγα λεπτά ξεκινάμε την κάθοδό μας για το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Ο καιρός νεφελώδης και η θερμοκρασία στους 20 βαθμούς. Σας ευχαριστούμε που πετάξατε μαζί μας και σας ευχόμαστε μια ευχάριστη διαμονή στην Αθήνα».

 

– Ούτε δέκα λεπτά δεν προλάβαμε να ανασάνουμε. Πάλι σύννεφα, πάλι κουνήματα.

– Πάλι ρεζίλι θα γίνεις.

– Μα είναι δυνατόν να μην έχει εφευρεθεί τρόπος, να χώσουν ένα μηχάνημα στη μύτη του αεροσκάφους, που θα διασπά τα σύννεφα καθώς θα περνάει από μέσα;

– Όλο ιδεάρες είσαι σήμερα. Χαραμίζεσαι.

– Μα, σκέψου το. Ξέρεις πόσα έσοδα χάνουν οι αεροπορικές κάθε χρόνο, από ανθρώπους σαν εμένα; Η αεροφοβία είναι η πιο συνηθισμένη φοβία. Γιατί δε σκέφτονται τρόπους να κάνουν το ταξίδι πιο ευχάριστο;

– Είναι ήδη ευχάριστο για όλους τους άλλους εδώ μέσα. Δεν έβλεπες τα παιδάκια πώς γελούσαν όταν ήμασταν πριν μες στα σύννεφα;

– Τα παιδάκια, παιδάκια είναι, έχουν άγνοια κινδύνου.

– Και οι παππούδες κοιμόντουσαν.

– Αυτοί δεν φοβούνται, τη ζήσαν τη ζωή τους.

 

«Cabin crew sit for landing».

 

– Ωχ, Θεέ μου τι βουτιά ήταν αυτή; Και κοίτα πως παίρνει τη στροφή ο μαλάκας! Θα πέσουμε με το φτερό, θα πέσουμε, θα πέσουμε! Πέφτουμε!!

– Αρχίσαμε.

– Ανοίγω το κινητό. Θα πάρω να αποχαιρετήσω κόσμο.

– Είσαι εντελώς τζαζ; Δεν κάνει να ανοίγεις κινητά μέσα στο αεροπλάνο.

– Σωστά. Θα πέσουμε από τις παρεμβολές. Λες να ‘χει ξεχάσει κανένας βλάκας το δικό του ανοιχτό; Θα τους ρωτήσω.

– Κοίτα ωραία που είναι η Αθήνα από ψηλά!

– Θα πάω στο Λυκαβηττό να τη δω. Αν αξιωθώ, δηλαδή. Ίσιωσε το ρε φίλε το ρημάδι, ίσιωσε το!

– Μην κλείνεις τα μάτια παιδάκι μου, ο Κινέζος σε φωτογραφίζει και γελάει.

– Δεν πάει να γαμηθεί κι αυτός; Mισή μερίδα άνθρωπος θα γελάσει μαζί μου; Αυτό ήταν, θα χτυπήσει φτερό. Ίσιωσε το επιτέλους!

– Κατερίνα, σκάσε πραγματικά! Έχεις ιδρώσει και θα αφήσεις στάμπα στο κάθισμα.

– Ακούμπα το αγόρι μου, ακούμπα το ήρωα, πιλοτάρα μου. Έλα μωρό μου, έλα να πατήσουμε γη επιτέλους!

 

«Καλωσήρθατε στην Αθήνα. Σας ευχαριστούμε που πετάξατε μαζί μας».

 

– Άντε, φτάσαμε! Τι κατάλαβες που φώναζες τόση ώρα; Είδες που πάλι δεν έπεσε;

– Γιατί να πέσει; Πότε φώναζα; Είσαι με τα καλά σου; Άντε κάτσε να ξεφυλλίσουμε τώρα το περιοδικό, μέχρι οι Ελληνάρες να κάνουν διαγωνισμό ποιος θα βγει πρώτος.

http://www.eyedoll.gr/ngine/article/1649