Oι δύσκολες ώρες της Φαίης Σκορδά και ο ρόλος του Γιώργου Λιάγκα!

Μπορεί η λάμψη και τα φώτα της δημοσιότητας να παρουσιάζουν μόνο τη χλιδή μπροστά στα μάτια μας, όμως τις περισσότερες φορές πίσω από τη «χρυσή» αυτή εικόνα της σόουμπιζ

κρύβεται μια πικρή ιστορία. Ένα δράμα που για τους περισσότερους είναι άγνωστο, από τη στιγμή που καθένας που εμφανίζεται μπροστά στη κάμερα ή στον φωτογραφικό φακό καλείται να «φορέσει» το καλύτερό του χαμόγελο, ώστε να μη φανεί η τραγωδία.

Του Βαγγέλη Σγουρίδη-Νews Σαββατοκύριακο

Η Φαίη Σκορδά ξέρει πολύ καλά πώς λειτουργούν τα media. Γνωρίζει ότι σε περίπτωση που αν ένα προσωπικό της πρόβλημα έρθει στην επιφάνεια, τότε τα πράγματα αρχίζουν και δυσκολεύουν. Τόσο για την ίδια, όσο και για την οικογένειά της. Μερικές φορές, όμως, η κατάσταση βγαίνει εκτός ελέγχου. Δεν χρειάζεται και πολύ για να μαθευτεί η… κακή είδηση!

Όπως κάθε φορά, έτσι και τώρα η απαστράπτουσα Φαίη έκρυβε καλά το μυστικό της. Οι δύσκολες στιγμές που πέρασε την επηρέασαν πολύ. «Το σοκ ήταν μεγάλο», περιγράφει η ίδια. Το παιδί που έφερε στον κόσμο ήταν ένα χαρμόσυνο γεγονός που την έστειλε στα ουράνια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν παρουσιάστηκαν και προβλήματα στη σχέση της με τον Γιώργο Λιάγκα. Η Φαίη βρισκόταν στα πρόθυρα κατάθλιψης, αλλά ο άνθρωπός της ήταν εκεί.

Ο Γιώργος τής στάθηκε σαν πραγματικός σύζυγος. Είναι ο άνθρωπός του, άλλωστε, και δεν θα μπορούσε να αφήσει τη γυναίκα ανυπεράσπιστη μπροστά στον εφιάλτη της επιλόχειας κατάθλιψης. Δεν την άφησε ούτε λεπτό από τα μάτια του. Ήξερε τι περνούσε η γυναίκα του. Γνώριζε πως αν την άφηνε να ενεργήσει όπως εκείνη ήθελε, τότε η κατάσταση θα έπαιρνε άλλες διαστάσεις. Την προστάτευσε με όλες τους τις δυνάμεις. Τόσο μέσα στο σπίτι, όσο και μέσα στο κανάλι.

«Η γέννα και το διάστημα που ακολούθησε ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα», δηλώνει η Φαίη και συνεχίζει: «Ήμουν επί 24 ώρες πάνω από το μωρό. Δεν με ενδιέφερε τίποτα και κανένας. Δεν πρόσεχα ούτε τη διατροφή μου, ούτε την εμφάνισή μου. Δεν είχα κοιταχτεί στον καθρέφτη και δεν με απασχολούσε το θέμα των κιλών μου. Τους είχα βάλει όλους σε δεύτερη μοίρα, ακόμη τον Γιώργο και τη μαμά μου. Τους μιλούσα μόνο αν ήταν κάτι γύρω από το μωρό. Όλα μου τα συναισθήματα ήταν στην υπερβολή τους, δεν μπορούσα να τα ελέγξω. Έβαζα τα κλάματα με το παραμικρό. Ίσως εκείνο τον καιρό να πέρασα αυτό που λένε “επιλόχειο κατάθλιψη”».