Ο ΜΙΚΡΟΣ ΦΥΡΙΚΗΣ!!

ΤΗΣ ΠΕΡΣΑΣ ΤΣΟΝΑΤΟΥ ©

“Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μήλο που το λέγανε Φυρίκη! Ζούσε με τη μαμά του και τον μπαμπά του στο μικρό σπιτάκι τους στο δάσος. Ο μικρός Φυρίκης ήταν διαφορετικός από τα άλλα μήλα και πολύ στεναχωριόταν. Ότι και να του έλεγαν οι γονείς του, δεν μπορούσαν να τον παρηγορήσουν. Καμία απάντηση δεν ήταν πειστική για τον μικρό Φυρίκη…”
«Γιατί μαμά εγώ είμαι πράσινος και έχω λεπτά και μακριά ποδαράκια; Γιατί μαμά εγώ είμαι πιο λεπτός και πιο ψηλός από τα άλλα μηλαράκια;
-Γιατί μικρέ μου εσύ έτσι γεννήθηκες. Λεπτός, ντελικανής και όμορφος.
Και κάθε μέρα ο μικρός Φυρίκης ρώταγε τη μαμά του την κυρία Μάρω και κάθε μέρα δεν έπαιρνε καμία απάντηση που να τον ικανοποιεί.”
“Τα άλλα μήλα στο σχολείο δεν τον παίζανε καθόλου. Μία φορά μάλιστα πιο μικρός όταν προσπάθησε να τα πλησιάσει και να μοιραστεί το παιχνίδι, τον κοίταξαν άγρια και από τότε δεν το επιχείρησε ποτέ ξανά. Ο κύριος Μανώλης, ο μπαμπάς του μικρού Φυρίκη, ρώταγε κρυφά τη γυναίκα του για τούτο το παράξενο που ήταν το παιδί τους.Η κυρία Μάρω πάντα με χαμόγελο του απαντούσε.
-Μανώλη μου είναι το μονάκριβο μας.”
“Ο μικρός Φυρίκης μεγάλωνε με το σημάδι του διαφορετικού. Περνάγανε οι εποχές και τα μακριά του πόδια μακραίνανε όλο και πιο πολύ. Το χρώμα του γινόταν όλο και πιο πράσινο και η ανάγκη του για απαντήσεις μεγάλωναν όλο και πιο πολύ…”
“Η κυρία Μάρω στεναχωριόταν πολύ που έβλεπε το μονάκριβο της μηλαράκι κλειστό και απομονωμένο. Η συντροφιά του όλον τον καιρό, ήταν τα βιβλία, που δεν τα αποχωριζόταν ούτε όταν έπεφτε στο κρεββάτι ο μικρός Φυρίκης. Οι φίλοι του ήταν οι λέξεις…”
“Κάθε βράδυ όταν έκλεινε το βιβλίο και μαζί τα ματάκια του, έκανε μια ευχή:
-Όταν ξυπνήσω το πρωί να είμαι ίδιος με όλους και να μ’ αγαπάνε!
Τον έπαιρνε ύπνος βαθύς και στα όνειρά του ήταν κόκκινος και χαρούμενος παρέα με μηλαράκια που παίζανε και τον αγκάλιαζαν σαν να ήταν και αυτός ένα μήλο σαν όλα τα άλλα…”
“Κάθε πρωί που η κυρία Μάρω τρυφερά του χάιδευε το μέτωπο για να τον ξυπνήσει, διαπίστωνε ότι ήταν ακόμα πράσινος και ψηλός.
Τότε έλεγε από μέσα του:
-Αύριο θα πετύχει! Θα πω καλύτερα την ευχή μου και ο Θεός των μήλων θα μ’ ακούσει και θα με κάνει κανονικό μήλο!
Σηκωνόταν με την ελπίδα να του ανάβει το φως για να συνεχίσει. Και έτσι δύσκολα και παράξενα πέρναγε ο καιρός για τον μικρό Φυρίκη…”  Συνεχιζεται…….