Θα παίξουν κάνα παιχνίδι και επιτέλους, θα περάσουν καλά…
Τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι δωρεάν(!) αλλά πρέπει να αποδείξεις ότι αξίζεις, για να τα απολαύσεις. Και για να αξίζεις, πρέπει να τα καταφέρνεις.
Γενικώς και παντού…
Φυσικά και υπάρχουν ‘πράγματα’ που είναι για όλους.
Η αγάπη, η συντροφικότητα, μια όμορφη στιγμή, ένα χαμόγελο,οι διακοπές,τα Χριστούγεννα…
Βέβαια αν είσαι ψυχολογικό ράκος από τις δυσκολίες, με άδειες τσέπες και χωρίς προοπτικές,διαφοροποιείται ελαφρώς η κατάσταση…
Η αγάπη φεύγει για άλλες, ανέμελες αγκαλιές, η μονοτονία σκεπάζει τη συντροφικότητα και το χαμόγελο τρέχει να κρυφτεί, πριν καταντήσει γκριμάτσα..
Όσο για μοναδικές στιγμές,γιορτές,επετείους και άλλα τέτοια ευήλια,χάνονται κάτω απ την …αιθαλομίχλη.
Κι αν κάτι είναι πραγματικά δωρεάν κι αξίζει τον κόπο, είναι ένα νοερό πισωγύρισμα στο χρόνο.
Ένας ισολογισμός κέρδους και χασούρας, όχι μόνο ποσοτικός αλλά και ποιοτικός. Τι είχες,τι έχασες. Τι άξιζε και πόσα ήταν σημαντικά απ΄ όσα ζούσες.
Παραμονές Χριστουγέννων. Άρχισε πάλι να βρέχει. Οι βιτρίνες μισογεμάτες,θαμπές. Οι έμποροι παραπονούνται για στοίβες άχρηστων δώρων, πού κάποτε, όχι μόνο αποτελούσαν ένδειξη γιορτής και ενδιαφέροντος, αλλά συχνά καταντούσαν κι απόδειξη αγάπης.
Παιδιά, υποτίθεται ευτυχισμένα, σε ένα δωμάτιο γεμάτο ασφυκτικά με δώρα ως το ταβάνι, επειδή έτσι ξόρκιζαν τις ανεπάρκειές τους γονείς,θείοι,νονοί.
Δεν πειράζει που δεν έπαιζαν μαζί τους, πού δεν προλάβαιναν να ασχοληθούν.
Σημασία είχε ότι οι τελευταίες version ηλεκτρονικών ξάπλωναν καμαρωτά στο τραπέζι, περιμένοντας τη μισάωρη βασιλεία τους.
Τόσο κράταγε ο ενθουσιασμός σε παιδιά κι ενήλικες. 30 λεπτά αμφιλεγόμενης διασκέδασης…
Δεν υπήρχε τίποτα που να χρειαζόντουσαν πραγματικά, τίποτα που να μην είχαν ήδη. Οτιδήποτε καινούργιο, φαινόταν διασκεδαστικό το πρώτο μισάωρο, βαρετό το δεύτερο κι αμέσως μετά έχει μετατραπεί σε σκουπίδια.
Δεν θυμάμαι καν πόσες φορές άκουγα «θα αλλάξω διακόσμηση στο σπίτι, αυτοκίνητο, ρούχα, εμφάνιση, σύζυγο, σύμφωνα με τα γούστα των καιρών, τη μόδα και τη γενική βαρεμάρα…
Αυτά πριν την κρίση. Γιατί αν όπως λένε, η κρίση γεννά την αφύπνιση, ίσως αρχίσουμε επιτέλους να εμπεδώνουμε, ότι τα υλικά αγαθά δεν μπαλώνουν πληγές.
Κι αν κάποτε το πρόβλημα ήταν στην Αφρική, όπου σφαγιαζόντουσαν για τον χρυσό και τα διαμάντια μας. Και στη μακρινή Κίνα που αυτοκτονούσαν από τα εξαντλητικά ωράρια εργασίας, για να προλάβουν τις παραγγελίες, των νέων smartphone μας…Σήμερα το πρόβλημα είμαστε όλοι εμείς.
Οι ανάγκες και τα ανεκπλήρωτα όνειρα όσων μπορούν ακόμα να ονειρεύονται…
Οι άνεργοι δίπλα μας, που στρώνουν γιορτινό τραπέζι, με κουπόνια από εφημερίδες.
Οι συνταξιούχοι μπροστά μας, που μετράνε τα ευρώ, για ένα φάρμακο τη φορά κι αν φτάσουν τα χρήματα..
Οι διστακτικοί πελάτες της Βαρβακείου που δέχονται δώρο μπριζόλες και γαλοπούλα με τα μάτια να κοιτούν το πάτωμα.
Οι γυναίκες που στέκονται στις γωνιές των σούπερ μαρκετ.
Οι άνδρες που περπατούν αβέβαια στην άκρη του δρόμου.
Έξω βρέχει…Τα μαγαζιά φωτισμένα. Ο κόσμος περνά βιαστικός, για να προλάβει την τελευταία ‘στεγνή’ διαδρομή…
Χωρίς τσάντες. Χωρίς δώρα…Προσαρμογή στη νέα τάξη πραγμάτων…
Ένα βήμα στη νέα εποχή. Προσεχτικό…Γιατί δεν περπατάμε πια …ολισθαίνουμε!
Όσο γι αυτούς που η ματιά τους τελειώνει στον καθρέφτη τους, ναι ακόμα γλεντάνε, τα σπάνε, σφυρίζουν αδιάφορα, σχεδιάζουν την επόμενη αγορά, εκδρομή, βραδινή έξοδο, επένδυση.
Αλλά δικαιολογούνται. Γιατί όλοι αυτοί δεν ολισθαίνουν πλέον, έχουν ήδη κατρακυλήσει στο κενό της ανυπαρξίας τους. Απλά, δεν τους έχει ενημερώσει κανείς ακόμα…
Woman's life 