14/01/2014
Γράφει η Νανά Παλαιτσάκη.
Πιστεύω ότι ενηλικιωνόμαστε και απελευθερωνόμαστε όταν θάβουμε τους γονείς μας.
Μπορεί να σοκάρω, αλλά μου το είχε πει η Μαλβίνα, όταν η μητέρα μου ήταν άρρωστη και νόμισα ότι «έκανε παρηγοριά στον άρρωστο».
Όταν έφυγε η μητέρα μου, μέρα με τη μέρα ένιωθα παράλληλα με το πένθος και μμμμ…μια αίσθηση ελευθερίας και όσο περνούσε ο καιρός, επιβεβαιωνόταν η Μαλβίνα.
Κάποια άλλη στιγμή το θέμα αυτό θα ήθελα να το κουβεντιάσουμε περισσότερο.
Σήμερα με αφορμή τη διαταραχή στη σχέση ενός πολυαγαπημένου μου ζευγαριού, θέλω να γράψω για την «κατάρα του σπιτιού που οι γονείς ονειρεύονται, χτίζουν, βάφουν, χωρίζουν, σετάρουν, φυτεύουν, φτιάχνουν γκαράζ σκεπαστά, τοποθετούν σιδεριές, κλείνουν ημιυπαίθριους, με σκοπό να μείνουν εκείνοι στο ισόγειο, να δώσουν το «πρώτο» στον Τάσο (το γιο τους) και το δεύτερο που έχει πιο…θέα στη Γεωργία.
Αν έχουν και τρίτο (παιδί) του φτιάχνουν ένα λίγο πιο ημινόμιμο μεταξύ ισογείου και πρώτου υπογείου και έτσι «βολεύονται» όλοι, σ’ ένα αλληλοσπαραγμό που εναλλάσσεται με τραγελαφικές καταστάσεις ελληνικής κωμωδίας.
Καταρχάς οι γεννήτορες για να φτιάξουν το «δίπατο=μπάσταρδο τρίπατο» στην μεγάλη πλειοψηφία, δεν πάνε διακοπές ούτε με το ΚΤΕΛ στην Κόρινθο.
Για τα «παιδιά φυσικά».
Αυτό ως κατάσταση θα το ακούσουν τα παιδιά από την εποχή του Λυκείου έως κλείσουν και τα εξήντα, περισσότερες φορές και από το χρέος της Ελλάδας.
Όταν έρχεται ο γάμος…
Κλασσικά εικονογραφημένα: Η μητέρα έχει κλειδί του διαμερίσματος των «παιδιών».
Μπαίνει όποτε θέλει, με όποια δικαιολογία θέλει, όποια ώρα θέλει και αν η νύφη ή ο γαμπρός τολμήσει να ψιθυρίσει ότι ενοχλείται από την «εισβολή», αρχίζει το σήριαλ, το οποίο δεν τελειώνει ούτε σε σειρά του αείμνηστου Φώσκολου.
Εκεί παίζεται το χοντρό ψυχόδραμα.
Η μαμά που «προίκισε» παθαίνει ξαφνικά κρίση άσθματος, το παιδί με την προίκα νοιώθει ενοχή και θυμό, ο γαμπρός ή η νύφη (ο «ξένος» δηλαδή) χρησιμοποιεί το δικό του «οπλοστάσιο», δηλαδή τους γονείς και συγγενείς) με αποτέλεσμα ένα αντάρτικο να εξελίσσεται.
Το αντάρτικο αυτό έχει να κάνει με γελοίες καταστάσεις όπως:
Η νύφη θέλει γάτα, αλλά η πεθερά που προίκισε το γιο είναι αλλεργική.
Ο μπαμπάς που έφτιαξε τα πανωσηκώματα με το εφάπαξ θέλει να φυτεύει κρεμμύδια, μαρούλια και μελιτζάνες στο μπροστινό παρτέρι και όχι στο «πίσω», τορπιλίζοντας κάθε διάθεση για βραχότοπους με κάκτους που θέλει το ζευγάρι…
Η μπουγάδα της νύφης, όπου και να στεριώσει έχει τον αστέριωτο, γιατί θα πιτσιλάνε τα τζιν και τα σεντόνια, τις νυχτικιές της πεθεράς στον «κάτω».
Το βράδυ που το ζευγάρι θέλει να παίξει λίγο από εννιάμιση βδομάδες στο λίβιγκ ρουμ, η πεθερά από κάτω θυμιατίζει για τη γλωσσοφαγιά.
Το τελετουργικό ολοκληρώνεται, αφού ξεκλειδώνοντας την πόρτα με το κλειδί της (αφού θυσιάστηκαν για να φτιάξουν το δίπατο με τον κλειστό ημιυπαίθριο-«τέρας») μπουκάρει για ν’ αφήσει ένα μπουκάλι από αντιβιοτικό, που τη θέση του έχει καταλάβει ο αγιασμός.
Η κατάρα της οικογενειακής συγκατοίκησης ολοκληρώνεται όταν κατοικηθεί και ο «τρίτος» από το επόμενο σπιτωμένο ζευγάρι, όπου αρχίζουν τα μαναφούκια για το ποιο από τα δυο παιδιά βλέπει καλύτερα το ημιυπαίθριο ξέφωτο, καθώς οι του «δευτέρου» είναι οι ριγμένοι σχετικά με τους του «τρίτου».
Οι του «τρίτου», πάλι θεωρούν ότι είναι τα θύματα της συγκατοίκησης, καθώς οι του «δευτέρου»ευνοήθηκαν από γονείς και έχουν λιγότερες απώλειες θέρμανσης.
Αν προσθέσουμε και την περίπτωση να έχουν προβλεφθεί δύο θέσεις πάρκινγκ και όχι τρεις, τότε αρχίζει μεταξύ γαμπρών, συννυφάδων, κουνιάδων, αντάρτικο που θα λιμπίζονταν ακόμη και οι Μπάντερ Μάινχοφ πριν γίνουν πολύ σοβαρή οργάνωση
Τελικά, αυτό που έχω καταλάβει από εμπειρίες φίλων, γιατί εγώ για καλή μου τύχη (τελικά) ορφανό ήμουνα και αδέλφια δεν είχα, καλύτερα σε τροχοβίλα και μόνος σου, παρά να πληρώσεις το τίμημα να ζεις στο «οικογενειακό σπίτι της θυσίας».
Πρόταση: Κοιτάξτε να περάσετε καλά εσείς οι γονείς και αφήστε τα παιδάκια σας ελεύθερα να μείνουν όπου τους «καπνίσει».
Ένας γονιός είναι για μένα σωστός, αν προσφέρει στο παιδί του το δικαίωμα της επιλογής απλόχερα και όχι μια ψυχαναγκαστική συγκατοίκηση με επίφαση εξασφάλισης που ουσιαστικά σημαίνει την προσδοκία να μας γηροκομήσει το παιδί μας…
Τραγικό!
Woman's life 