Το ΑIDS αλλιώς – Μια αληθινή ιστορία

Εμένα ενόψει της παγκόσμιας ημέρας κατά του AIDS, ποτέ δεν ήθελε κανείς να μου πάρει συνέντευξη, γιατί όλοι γράφουν ιστοριούλες για το AIDS και το ρατσισμό που υφίστανται οι φορείς, αλλά ποτέ για τον αντίστροφο ρατσισμό όπως τον έζησα εγώ.

 

Έχει περάσει καιρός και ψύχραιμα μπορώ να διαχειριστώ όλα τα αισθήματα που τώρα καταστάλαξαν στον οίκτο.

Μπορώ να εκφραστώ χωρίς ακρότητες, με μυαλό που στράγγιξε στο χρόνο της απόστασης από γεγονότα και πρόσωπα που δεν θέλω να ξαναδώ.

 

Αυτή είναι η δική μου αλήθεια.

Ο σύντροφός μου διαγνώστηκε με AIDS, πράγμα που σήμαινε ότι κι εγώ θα μπορούσα κάλλιστα να ήμουν φορέας.

Έτρεξα σε δύο διαφορετικά νοσοκομεία.

Στο ένα για να κάνω τις δικές μου εξετάσεις και στο άλλο επειδή όφειλα να ενημερώσω για την πιθανότητα μολυσμένου αίματος, αφού ένα μήνα πριν, είχα λάβει μέρος σε αιμοδοσία.

 

Εκεί, στο γραφείο της διευθύντριας της κλινικής ενώ είχα καταρρεύσει άκουσα το σύντομο και απαξιωτικό λογύδριο της γιατρού που κατέληξε εμφανώς εκνευρισμένη, με ύφος αηδίας στο πρόσωπο της:

”Υπάρχουν ξέρετε, συγκεκριμένες κατηγορίες που δεν πρέπει να δίνουν αίμα. Δεν διαβάσατε το έντυπο;”.

Σκεφτόμουν όμως το παιδί με Μεσογειακή αναιμία που μεταγγίστηκε και σήμερα που συνειδητοποιώ πόσο σκληρή ήταν, τη δικαιολογώ.

Δεν απάντησα τότε, ήμουν ένας ακόμη απερίσκεπτος βλάκας που δεν περίμενε να του συμβεί.

 

Ευχαριστώ όλο το προσωπικό που βλέποντας την ψυχολογική μου κατάσταση, έφτασε στο σημείο να μου τηλεφωνεί στο κινητό για το τριήμερο που μεσολάβησε μέχρι για να βγουν τα πρώτα αποτελέσματα, που ευτυχώς για μένα βγήκαν αρνητικά, όπως κι όλα τα επόμενα τεστ που ακολούθησαν.

 

Τους γιατρούς του πρώτου νοσοκομείου τους ξαναείδα όταν συνόδευα το σύντροφό μου εκεί για τη θεραπεία του.

Δεν αντέδρασα στο περιπαικτικό σχόλιο που έκαναν όταν με ρώτησαν τί απέγινε με το αίμα μου.

Δεν ήθελα να δημιουργήσω ένταση μαζί τους, ένας λόγος παραπάνω γιατί αυτοί θα ανελάμβαναν τη θεραπεία.

 

Η οικογένεια του συντρόφου μου, μού φέρθηκε με τέτοιο τρόπο, λες κι εγώ ευθυνόμουν για την κατάσταση του γιου τους.

Κράτησαν απόσταση κι από τους δύο. Φυσικά, από μένα τη μέγιστη.

Τα άφησαν όλα πάνω μου και ποτέ δεν έκαναν ένα κόπο να ρωτήσουν αν ήθελα κάποια βοήθεια.

Η μόνη φορά που μίλησα με τη μάνα του, ήταν για να μου δηλώσει “Βαρέθηκα να ασχολούμαι μαζί του”.

Τα υπόλοιπα μέλη προσποιούνταν πλήρη άγνοια της κατάστασης, διατηρώντας έτσι τη γαλήνη της οικογένειας όπως απαίτησε η μητέρα.

Εξυπακούεται πως το “Καλά να πάθει” ήταν η μόνιμη επωδός.

 

Οι στενότεροι δικοί μου φίλοι, όσοι γνώριζαν, μόνο πρόσφατα μου εξομολογήθηκαν τις προθέσεις τους, δηλαδή να ξεκόψουν αργά και σταθερά επισκέψεις και εξόδους, για να εξαφανιστούν τελικά.

Φρίκαραν, για να αναφέρω ένα περιστατικό, όταν είδαν ένα κουνούπι στο δωμάτιο κι ας γνώριζαν πως δεν υπάρχει πιθανότητα μετάδοσης από το τσίμπημά του.

Το κεφάλαιο με το σύντροφό μου ήταν άλλη υπόθεση, αφάνταστα χειρότερη, όπως εγώ το έζησα.

Φαντάζομαι πως ούτε αυτή τη στιγμή θα ομολογούσε την απόφασή του να ζει σαν μελλοθάνατος με τη σημαία του AIDS.

 

Ποτέ δεν συζήτησε στο ελάχιστο την προοπτική να έρθει σε συνεδρία με την ψυχολόγο του ΚΕΕΛΠΝΟ.

Έδωσα μάχη να μην ακούει τη -μακαρίτισσα πλέον- δημοσιογράφο, αρνήτρια του AIDS, ενώ παράλληλα άρχισε να μου λέει διάφορα ακατανόητα, πως είναι απλώς οροθετικός φορέας του ΗΙV έτσι, απ΄ το σύμπαν, σε εμένα, που ήξερα πως το νόσημα του το μετέδωσε ένας σκατόψυχος φορέας του HIV, ο οποίος μάλιστα ακολουθούσε σχετική αγωγή.

Αυτά, για να ξεμπερδεύουμε με τη μυθολογία περί το AIDS και σε όποιον αρέσει.

 

Υπάρχουν φορείς του AIDS, που μεν κανείς τους δεν πέθανε από τον ιό αυτόν καθαυτόν, αλλά από τις επιπλοκές του.

Οι οροθετικοί φορείς του HIV με τους φυσιολογικούς δείκτες, μεταδίδουν το AIDS και αφήνω τους ευαισθητοποιημένους να χαριεντίζονται με τα ποσοστά, τις πιθανότητες και τους λεκτικούς ακροβατισμούς.

 

Χάρισμά τους οι φανφαρόνικες μπούρδες, όπως και ο οπτιμισμός που διατυμπάνιζε και ο σύντροφός μου σε μπλογκ, ευχαριστώντάς με που είμαι στη ζωή του, δίκαια, γιατί συν όλα τα άλλα, δεν μοιράστηκα ποτέ μαζί του τα περί της απαισιόδοξης πρόγνωσης για την οποία φρόντισαν οι γιατροί να με ενημερώσουν.

Η επίγνωση της κατάστασης, το υπογραμμίζω, δεν συμπίπτει επ’ ουδενί με τη μοιρολατρία.

 

Όσοι συνεχίζουν να διαβάζουν προφανώς υποψιάζονται πως ο τότε σύντροφος μου απαίτησε ελεύθερη επαφή.

Τους επιβεβαιώνω λοιπόν και λέω και κάτι παραπάνω: ήθελε να ασθενήσω κι εγώ ως ένδειξη της αγάπης μου και μετά την κάθετη και σθεναρή άρνησή μου, απαξίωσε την υγιεινή του, αλλά και την καθαριότητα του σπιτιού που ζούσαμε.

Η συντροφικότητα του ήταν για το φαίνεσθαι με ύποπτες διαλείψεις.

 

Εν τω μεταξύ ανακάλυπτα ότι το AIDS, το οποίο ήξερα μόνο στην θεωρία, ήταν για πολύ καιρό δίπλα μου.

Απλά όσοι ήταν φορείς του, δεν το ομολογούσαν, ως εκείνη τη στιγμή που έμαθαν τα καθέκαστα.

Και έγιναν πάμπολλοι και στη μέση εγώ, να με φθονούν χωρίς να ενδιαφέρονται εάν το κάνουν τόσο απροσχημάτιστα, επειδή έδειχνα να με ενδιαφέρει ένας μόνο άνθρωπος.

 

Τους έχω πετύχει τις μικρές ώρες να διασκεδάζουν σκορπισμένοι ανάμεσα στο ανυποψίαστο πλήθος, σαν βαμπίρ που οσμίζονται φρέσκο αίμα.

Ένα τέτοιο βράδυ ο αρχηγός της φυλής (υφίσταται και καμώνεται πως είναι διάσημος) είπε: ”Εγώ είμαι οροθετικός, θέλω bearback και το κάνω με ευθύνη του υγειούς”.

 

Δεν βρίσκω κανένα ρομαντισμό στο θάνατο όπως τον ορίζουν αυτοί.

Έχω δει τις παρενέργειες των φαρμάκων, το χρώμα του ίκτερου, μύρισα το σώμα που καθημερινά δέχονταν τρομακτικές δόσεις φαρμάκων να αντιμετωπιστεί ο ιός, που στην περίπτωση του πρώην συντρόφου ήταν ένα στέλεχος με ανοσία σε συγκεκριμένα σχήματα αγωγής, με το επιπλέον επιβαρυντικό γεγονός της αργοπορίας στη διάγνωση για μια πενταετία.

Δεν εγκατέλειπα, είχα την ηθική υποχρέωση, έτσι το έβλεπα, να τηρήσω την υπόσχεση-πρόβλεψη να είμαστε μαζί for better or for worse.

Έτσι το είπα, σε ανύποπτο χρόνο.

Η απόφαση να φύγει ήταν δική του, όπως και η όποια κατοπινή συμπεριφορά στη συνέχεια.

Όποιος θέλει να βοηθήσει οφείλει να έχει τα μάτια του ανοιχτά, μακριά από μισανθρωπισμούς, διότι από ένα σημείο θα αναγκαστεί να παραδεχτεί πως ειδικά οι ερωτικές συναναστροφές μας πρέπει να είναι με τους ομοίους μας και εδώ οι συναισθηματισμοί δεν χωράνε.

Είναι παιχνίδι με τη φωτιά.

Ο πολιτικός πατερναλισμός από συγκεκριμένους χώρους προκαλεί εσκεμμένα ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση.

Η μεγαλοψυχία και η συμπαράσταση στους πάσχοντες, πόρρω απέχουν από τον ναρκισσιστικό ανθρωπισμό.

 

Έγραψα περιγράφοντας τη δική μου ακραία εμπειρία, με τη σημείωση πως δεν επιτρέπω σε κανέναν να ακυρώσει όσα προσέφερα.

Ακόμη, απαγορεύω το πικρόχολο σχόλιο «Ζει ακόμα;» που πρόσφατα προστέθηκε στα όσα ακούω κατά διαστήματα.

Αυτό το τραγούδι ως επίλογος είναι ταυτόχρονα και αφιέρωση στον Κώστα, που μετά από επιπλοκές, επεμβάσεις, έφυγε.

Το νούμερο του τηλεφώνου του, «Δεν αντιστοιχεί σε συνδρομητή».

http://www.eyedoll.gr/ngine/article/816/το-αids-αλλιώς-μια-αληθινή-ιστορία