Το χαμόγελο, η αισιοδοξία και το πάθος για τη ζωή δεν εγκατέλειψαν ποτέ τον Νίκο Γαλανό. Έφυγε από τη ζωή στα 80 του χρόνια, ύστερα από μια γενναία τριετή μάχη με τον καρκίνο, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο κενό και σηματοδοτώντας το τέλος της εποχής των αυθεντικών ζεν πρεμιέ του ελληνικού κινηματογράφου.
Γεννημένος σε φτωχή οικογένεια, γνώρισε από νωρίς τι θα πει στέρηση και καθημερινός αγώνας για το μεροκάματο. Θυμόταν χαρακτηριστικά την πρώτη φορά που φόρεσε μακρύ παντελόνι, στα 16 του, ένα δώρο από φίλο του αδελφού του. «Αυτές οι εμπειρίες σε στενοχωρούσαν, αλλά σε διαμόρφωναν», είχε εξομολογηθεί σε συνέντευξή του στον Νίκο Χατζηνικολάου.
Ανεξάρτητος από μικρός, έφυγε από το σπίτι του στα 16 και χάραξε τη δική του πορεία. Πολύ γρήγορα βρέθηκε στο πλευρό των μεγαλύτερων σταρ της εποχής: Καρέζη, Βουγιουκλάκη, Κούρκουλος. Δεν κυνηγούσε ρόλους· ερχόντουσαν εκείνοι σ’ εκείνον. Ούτε τις προσωπικές αποφάσεις πολυσκεφτόταν: παντρεύτηκε για πρώτη φορά στα 18, και ξανά αργότερα, παρ’ όλο που βαθιά μέσα του ήξερε πως «ο γάμος δεν του πήγαινε». Ποτέ του δεν μετάνιωσε. Όλα τα έβλεπε σαν μαθήματα ζωής.
Η πρώτη του επαφή με τον καρκίνο έγινε το 2001. Ήταν μια τυχαία διάγνωση, που τον έφερε πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο. Χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν, μπήκε στο νοσοκομείο με ψεύτικο όνομα και βγήκε νικητής. Δύο δεκαετίες αργότερα, η ασθένεια επέστρεψε, αλλά ο Γαλανός αντιμετώπισε και αυτή τη δοκιμασία με αξιοπρέπεια, δύναμη και… κομψότητα. Συνέχισε τα γυρίσματα, τις εξόδους, τη ζωή. Μέχρι που η υγεία του επιδεινώθηκε τον τελευταίο χρόνο, και βρέθηκε να παλεύει με τον μεγαλύτερό του φόβο: να είναι ανήμπορος με πλήρη συνείδηση.
Παρά την αγάπη του για την υποκριτική, υπήρξαν στιγμές που πόνεσε κυριολεκτικά για την τέχνη του. Στις ταινίες «Αστραπόγιαννος» και «Ορατότης μηδέν» δέχτηκε αληθινά χαστούκια και έπαιξε σκηνές σε καυτά ρινίσματα σιδήρου, αφήνοντας το κορμί του γεμάτο πληγές. «Χρειάστηκα μέρες για να ξαναβάλω μπλούζα», θυμόταν.
Η προσωπική του ζωή παρέμεινε μακριά από τα φώτα. Δύο γάμοι –ο πρώτος στα 18, που κράτησε πέντε μήνες, και ο δεύτερος με την Κατερίνα Μαραγκού–, ένας αρραβώνας με την Κάτια Δανδουλάκη και ένας πολυσυζητημένος έρωτας με την Μπέτυ Λιβανού, συνθέτουν το παζλ των σχέσεών του. Ποτέ δεν ένιωσε την ανάγκη να αποκτήσει παιδιά. Πάντα ήθελε την ελευθερία του.
Ο Νίκος Γαλανός υπήρξε κάτι παραπάνω από ένας γοητευτικός πρωταγωνιστής της μεγάλης οθόνης. Ήταν ένας άντρας που έζησε με αυθεντικότητα, χωρίς προσποιήσεις, και μας άφησε μια σπουδαία παρακαταθήκη ήθους, δύναμης και γοητείας.
Η κοινή τους ζωή και οι τελευταίες στιγμές
Η Έλενα Σαγανά, άνθρωπος χαμηλών τόνων και ιδιαίτερα διακριτική, απέφυγε συστηματικά τα φώτα της δημοσιότητας καθ’ όλη τη διάρκεια της σχέσης τους. Παρότι η σύνδεσή τους ήταν γνωστή στους κύκλους τους, η ίδια προτιμούσε να παραμένει στο παρασκήνιο, αφήνοντας τον Νίκο να λάμπει με το ταλέντο του και την καλλιτεχνική του πορεία. Εκείνος, ωστόσο, δεν έκρυβε ποτέ τον θαυμασμό και την τρυφερότητα που ένιωθε για εκείνη. Σε φιλικές τους συντροφιές, συχνά την αποκαλούσε «η ήρεμη δύναμή μου» ή «ο άνθρωπός μου στη σιωπή».
Η σχέση τους, χτισμένη πάνω στην αμοιβαία εκτίμηση και την τρυφερότητα, στάθηκε για χρόνια ένα ήσυχο λιμάνι στη γεμάτη ένταση ζωή του ηθοποιού. Παρά τις επαγγελματικές απαιτήσεις και τα σκαμπανεβάσματα της καθημερινότητας, οι δυο τους κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν δικό τους μικρό κόσμο – χωρίς υπερβολές, αλλά με αληθινή αγάπη.
Στις τελευταίες μέρες της ζωής του, η Έλενα ήταν συνεχώς στο πλευρό του. Τον φρόντιζε με αφοσίωση, διακριτικότητα και αξιοπρέπεια, χωρίς να ζητά τίποτα για τον εαυτό της. Φίλοι και συγγενείς περιγράφουν τη συγκίνησή τους για το πόσο παρούσα παρέμεινε, ακόμη και όταν γνώριζαν και οι δύο ότι πλησίαζε το τέλος. Η παρουσία της, σταθερή και σιωπηλή, υπήρξε πηγή παρηγοριάς για τον ίδιο, αλλά και για όσους τον αγαπούσαν.
Το τελευταίο αντίο στο κοιμητήριο Παπάγου ειπώθηκε με δάκρυα αλλά και αξιοπρέπεια. Η Έλενα Σαγανά, εμφανώς συντετριμμένη, προτίμησε να μην κάνει δημόσιες δηλώσεις πέρα από την ευγενική φράση που απηύθυνε στους παρευρισκόμενους: «Εκείνος έδωσε φως σε πολλές ζωές. Τώρα είναι η σειρά μας να κρατήσουμε ζωντανό το φως του».
Woman's life 