Κάποιοι άνθρωποι λειτουργούν μηχανικά, είτε επειδή έτσι έμαθαν, είτε επειδή αυτά άκουγαν απο μικροί, είτε επειδή απλώς δεν έτυχε να δούν παραπέρα. Πολλά παιδιά λοιπόν, μικρά και μεγάλα, θεωρούν τα ζώα κάτι υποδιέστερο απο τους ανθρώπους, ίσως γιατί δεν μπορούν να μιλήσουν τη γλώσσα μας, ή μήπως γιατί έχουν τέσσερα πόδια ορισμένες φορές, αντί για δύο;
Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί, αλλά δε το έψαξα και παραπάνω να πώ την αλήθεια!
Οι περισσότεροι καταλάβατε το θέμα μου αλλά εγώ θα μιλήσω συγκεκριμένα για τις ψιρόγατες. Ναι, εκείνες που κυκλοφορούν στο δρόμο με βρώμικες πατούσες!!
Το καλοκαίρι λίγο πριν δύσει ο ήλιος, γυρνούσα σπίτι και έπιασε μια μπόρα που δεν ήξερα που να κρυφτώ. Μέσα σε όλο αυτό άκουσα ένα κλάμα και αντίκρυσα ένα μικρό πραγματάκι ίσα με την παλάμη μου, που στη συνέχεια κατάλαβα πως είναι γατάκι. Το πήρα σπίτι μου, ήταν ημερών παρατημένο, βρώμικο με κλειστά μάτια που ίσα ίσα έπινε λίγες σταγονίτσες γαλατάκι. Το κουκούλωνα με πουλόβερ, του καθάριζα τα ματάκια και κάθε λίγο και λιγάκι το κοίταζα να δώ αν ανάσαινε.. και αυτό μέρα με τη μέρα έκανε όλο και ένα βήμα παραπάνω. Τις επόμενες μέρες έκανε βήματα και έμαθε πότε ήταν η ώρα του φαγητού, αφού ανα 2 ώρες γκρίνιαζε.. στη συνέχεια άνοιξαν τα μάτια της και αργότερα πήρε και όνομα.. Τσίκι!
Από το chicken.. σαν κοτόπουλο ήταν μωρό.
Σήμερα είναι μια παρδαλή γάτα, με καταπράσινα μάτια που στο μοναδικό πράγμα που μοιάζει με εκείνο το μικρό, κοκαλιάρικο, αρρωστιάρικο στην όψη γατάκι, είναι το γουργούρισμα της κοιλιάς ανα 2 ώρες!! Και είμαι περήφανη για αυτό το Τσίκι.. που μου νιαουρίζει, που κοιμάται δίπλα μου και μου χουρχουρίζει. Είμαι περήφανη για κάθε Τσίκι που κυκλοφορεί στους δρόμους, βρώμικο, με τσίμπλες στα μάτια που απλά μπορεί να θεωρείται μια γάτα που τρώει ποντίκια..
Αριστερά η Τσίκι μετά απο μιάμισι εβδομάδα περίπου αφού την βρήκα και στην δεξιά φώτο η Τσίκι σήμερα!
Αφιερωμένο σε όλους μου τους φίλους: Λουλού, Μίτσι, Τσίκι, Θωμάς, Μπρούνο, Πάπρικα, Μπίλι και κυρίως σε έναν απο τους καλύτερους φίλους που γνώρισα ποτέ.. στον Ευθύμη!!
Ευχαριστούμε την αναγνώστρια μας Άρτεμις Αβραμοπούλου-Βαφειάδου
