Ο ΜΙΚΡΟΣ ΦΥΡΙΚΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΑΣ ΤΣΟΝΑΤΟΥ …συνεχεια….

Εκεί αριστερά στο πλευρό του. Έσκυψε να δει καθώς σηκωνόταν…
Μια μικρή τρυπούλα σχεδόν ολοστρόγγυλη έχασκε στο πράσινο σωματάκι του. Μια σταγόνα πράσινο αίμα έπεσε στο χώμα.
Μα ακόμα και το αίμα του ήταν διαφορετικό…σκέφτηκε και στηρίχτηκε στα μακριά ποδαράκια του.»
«-Έλα μπαμπά μου, δως μου το χέρι σου και πάμε σπίτι μας. Του άπλωσε το χέρι κι ας έτρεχε συνέχεια αίμα η μικρή τρυπούλα στο πλευρό του.
-Φυρίκη!!! Αιμορραγείς! είπε ο κύριος Μανώλης.
-Κι εσύ μπαμπά μου, αλλά θα τα καταφέρουμε.»
Ο κύριος Μανώλης είχε μια χαρακιά που έτρεχε σχεδόν σε όλο το κόκκινο κορμί του. Το ένα του το χέρι μάλλον ήταν σπασμένο και το δεξί του πόδι, αδύνατον να το πατήσει.
Κρατώντας γερά το χέρι του γιου του και με όση δύναμη του είχε μείνει προσπάθησε να σηκωθεί. Πάτησε το γερό πόδι κάτω και πήρε βαθιά ανάσα. Έπρεπε να φύγουν από κει πάση θυσία!
«-Συγνώμη που επεμβαίνω κιόλας αλλά δεν νομίζω να μπορέσετε να κάνετε ούτε δυο βήματα παρακάτω. Είστε με το ένα πόδι στον τάφο και οι δυο!»
«Παρακαλώ; Ποιος μιλάει; Από που έρχεται η φωνή αυτή η τόσο τσιριχτή και με τόση ειρωνεία; σκέφτηκε ο μικρός Φυρίκης.
-Άκουσες κάτι; λέει στο μπαμπά του.
-Κάτι σα σφύριγμα αλλά είμαι ζαλισμένος παιδί μου, δεν ξέρω αν ήταν πράγματι κάτι…
Περίεργο…σκέφτηκε και πριν προλάβει να τελειώσει τη σκέψη του δυο τεράστια μάτια και μια γλώσσα με δυο άκρες κρεμόταν πάνω από το κεφάλι του!»
«-Exsusez moi αν σας τρόμαξα κύριοι. Να συστηθώ…και με ένα σούρσιμο βρέθηκε δίπλα στο Φυρίκη και τον κύριο Μανώλη.
Φώτης ο φίδης!»
«-Παναγιά μου! του ξέφυγε του κύριου Μανώλη! Φυρίκη τρέχα όσο πιο γρήγορα μπορείς! φώναξε.
Ο μικρός Φυρίκης κοίταζε το τεράστιο φίδι εκστασιασμένος!
-Ουαου! έκανε. Είσαι τεράστιος!»
«-Κύριοι, κύριοι δεν χρειάζεται τόσος πανικός! Δεν κινδυνεύετε μαζί μου! Άλλωστε αν το ήθελα θα σας είχα ήδη στο στόμα μου.
-Μας τρως αν θες δηλαδή; είπε ο μικρός Φυρίκης.
-Μα δεν θέλω. Αντιθέτως. Έζησα λεπτό προς λεπτό την περιπέτεια σας και είμαι εδώ για να σας βοηθήσω.
-Μην πλησιάζεις το παιδί μου, κακούργε θα σε αφανίσω!!! είπε ο κύριος Μανώλης που τώρα πια είχε κάτσει κάτω.»
«-Κύγιε μου γκουχ γκουχ, ξερόβηξε ο Φώτης ο φίδης. Καμιά φορά μου ξεφεύγει το «ρ», συγχωρείστε με. Όπως έλεγα λοιπόν κύριε μου, δεν υπάρχει λόγος για εντάσεις. Δεν ήρθα να σας βλάψω, το αντίθετο να σας βοηθήσω.
-Πως θα μας βοηθήσεις, είπε ο μικρός Φυρίκης, που είχε συνέλθει κάπως από το σοκ αλλά εξακολουθούσε να κοιτάζει με απέραντη περιέργεια το Φώτη το φίδι.»
«-Ακούστε δεν μπορείτε όπως είστε τραυματισμένοι και οι δυο να μετακινηθείτε και αυτό φαντάζομαι είναι κάτι που το ξέρετε.
-Θα τα καταφέρουμε μόνοι μας, είπε ο κύριος Μανώλης που δεν έλεγε να ξεπεράσει τη δυσπιστία του.
-Επιμένω δεν θα κάνετε ούτε δέκα βήματα, όσο κι αν το θέλετε. Έχω λοιπόν να σας κάνω μια πρόταση…»
«-Ει χαιβάνια μην μασάτε λέξη!!!»
«-Α μπα…σκέφτηκε ο μικρός Φυρίκης, κάποιος μας κάνει πλάκα ή απλά πεθάναμε είμαστε στον Παράδεισο και ακούμε φωνές! Δεν εξηγείται αλλιώς!»
«-Σε σας μιλάω ρε χάφτες! Ακούτε τι σας λέει αυτός ο μπουνταλάς;;; Χαχαχαχα!»
«-Ποιος μιλάει;;; φώναξε πια ο μικρός Φυρίκης με σπασμένα νεύρα! Ποιος είναι;;
-Εγώ πάντως δεν άκουσα τίποτα! είπε απαξιωτικά ο Φώτης ο φίδης.
-Παιδί μου, πάμε να φύγουμε. Αυτό το μέρος είναι γεμάτο εκπλήξεις! είπε ο κύριος Μανώλης.»
«-Εδώ ρε ξεφτέρια! Κοιτάτε και λίγο παρακάτω…Ώχου μωρ’ αδερφάκι μου είστε τελείως «γεια σου» να πούμε!»
«-Ε! Εσύ πράσινε χαχαχαχα και σόρρυ που γελάω να πούμε αλλά δεν μου φέρνεις και πολύ για μήλο, δε κάνεις μια έτσι να σπάσεις λίγο τη μέση σου να ρίξουμε και καμιά σύσταση;;;»
«-Κύριε Φυρίκη σας απαγορεύω να σκύψετε και να απευθύνετε το λόγο σ’ αυτό το ποταπό πλάσμα! είπε έντονα ο Φώτης ο φίδης.
-Μα που είναι αυτό το πλάσμα επιτέλους;; είπε ο μικρός Φυρίκης.
-Είσαι όμως αστραπόβροντος αδερφέ μου! Εδώ κάτω λέμε! Σκύβεις να δεις;;»
«-Σάκης ο σκουλίκης ή κλειδαράς ή ποντικομούρης ή σαίτας ή μούμιας ή κοιλαράς ή ανεμόπτερο ή καθιστή πέτρα ή σουγιάς!
Εσύ ειδικά ψηλέ, λέγε με Σάααακη.»……Συνεχιζεται !!