Τυχαία και κατά λάθος.
«Στην αρχή ήταν ωραία. Θέλαμε και οι δύο να είμαστε συνέχεια μαζί, οπότε μας βόλευε μια χαρά που δουλεύαμε στο ίδιο γραφείο. Ματιές, κρυφές συναντήσεις στον εκτυπωτή, τυχαία ανεβοκατεβάσματα με το ασανσέρ, κοινά διαλείμματα για φαγητό, ραβασάκια και ένα σωρό άλλες γλυκερές, ερωτικές εκδηλώσεις που φούντωναν στο πάθος. Πραγματικά, στην αρχή ήταν όλα μαγικά».
Είπε η κολλητή μου και έσκυψε το κεφάλι της να κρύψει ένα δάκρυ.
Πφφφφ! ‘Ελεος! Στην αρχή ήταν όλα μαγικά… και ύστερα ήρθαν οι μέλισσες.
Όλη την ώρα που άκουγα τη φίλη μου να περιγράφει τη σχέση της ρουθουνίζοντας από τη συγκίνηση και αφήνοντας μικρούς λυγμούς από τον πόνο, σκεφτόμουν πόσο αφελής πρέπει να είναι για να πιστεύει πως μια σχέση με έναν άνθρωπο που δουλεύεις δέκα ώρες τη μέρα μαζί, θα έχει αίσιο τέλος.
Και όταν λέω μέλισσες εννοώ, φυσικά, τη γκρίνια.
Γιατί όπως λέει και το παλιό, λαϊκό τραγουδάκι «καυγαδάκι, καυγαδάκι ο έρωτας δε ζει». Και πώς να ζήσει ο καημένος ο έρωτας όταν αντί να έχει τα χαρακτηριστικά μας σχέσης, έχει όλα τα στοιχεία μιας παράνοιας; Είναι δυνατόν να περιμένει κάποιος να συντηρηθεί ένας πάθος όταν παύουν να υπάρχουν οι εκπλήξεις και το απρόβλεπτο;
Για φαντάσου, αντί να βλέπεις τον καλό σου, στο σπίτι ή στις βόλτες, τον βλέπεις για 10 συνεχείς ώρες στο γραφείο. Εκείνες τις ώρες, οφείλεις να συνεργάζεσαι σεμνά μαζί του, να αναλώνεστε σε συζητήσεις που ποτέ δε θα κάνατε σαν ζευγάρι, να μοιράζεστε στιγμές με άλλους ανθρώπους που δε θα επιλέγατε σαν φίλους σας και να καταπιέζετε την συμπεριφορά σας γιατί δε θα ήταν «πρέπον» να μάθουν για το δεσμό σας οι άλλοι συνάδερφοι.
Για να μη πούμε για τις ώρες μετά το γραφείο που ο κάθε φυσιολογικός άνθρωπος νιώθει την ανάγκη να ξεκουραστεί και να ηρεμήσει, και εσύ αναγκάζεσαι να αράξεις με αυτόν τον άνθρωπο που το πρώτο πράγμα που σου θυμίζει είναι η δουλειά, το αφεντικό σου και το meeting που έχεις την επόμενη μέρα.
Πως είναι δυνατόν να αντέξει μια τέτοια σχέση;
Για να μη πούμε και άλλα πρατράγουδα που φέρνει η σχέση με έναν συνάδερφο που είναι:
– Η ζήλεια που νιώθει όταν δείχνεις ενδιαφέρον για άλλον συνάδερφο.
– Η ζήλεια που νιώθεις όταν βγαίνει για τσιγάρο με την καινούρια συνάδερφο.
– Ο φυσικός συναγωνισμός που νιώθουν όλοι όσοι δουλεύουν στο ίδιο γραφείο ο οποίος πολλές φορές γίνεται αμείλικτος ανταγωνισμός.
– Η βαρεμάρα που αισθάνεσαι όταν βλέπεις κάθε μέρα και για πολλές ώρες τον ίδιο άνθρωπο.
Δε καταλαβαίνω, λοιπόν, γιατί συγκινείται η φίλη μου που η συγκεκριμένη επιλογή της για σχέση αποδείχθηκε φούσκα. Εδώ, αρχίζεις να νιώθεις το στομάχι σου να ανακατεύεται μετά την τέταρτη μέρα διακοπών επειδή είσαι αναγκασμένη να βλέπεις τον έρωτα σου 24 ώρες τη μέρα κάτι που φυσικά δεν έχεις συνηθίσει στην καθημερινότητα σου. Πως λοιπόν περιμένεις ότι θα αντέξει μια σχέση που οι εμπλεκόμενοι είναι πρωί- μεσημέρι- βράδυ μαζί και όχι μόνο για διακοπές;
Είναι δύσκολο να φανταστείς ότι κάποια στιγμή θα σιχαθείς την ώρα και τη στιγμή που άρχισε αυτή η ιστορία;
Και για πες, πως θα χωρίσεις από μια σχέση ενώ υποχρεωτικά θα βλέπεις τον άλλον κάθε μέρα και για πολλές ώρες στο περιβάλλον εργασίας σας. Δε θα αισθάνεσαι λιγάκι άβολα για όλο αυτό; Δεν θα ήταν πιο ώριμο εκ μέρους σου, εξαρχής να αποφύγεις αυτούς τους δεσμούς που έχουν ημερομηνία λήξης πιο κοντινή και απ’ αυτήν που έχει το φρέσκο γάλα;
Όσο εγώ μίλαγα, εκείνη μυξόκλαιγε. Δεν καταλάβαινα την τόση οδύνη.
Στο τέλος μου είπε πως δεν έκλαιγε για την χαμένη της αγάπη, αλλά γιατί κάθε φορά που πήγαινε στο γραφείο και τον πετύχαινε μπροστά της, ήθελα να ουρλιάξει από το overdose. Η αλήθεια είναι πως ό,τι παίρνεις σε μεγάλες δόσεις, κρύβει κινδύνους. Αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να φύγεις από το γραφείο για να σωθείς. Απλώς, πρέπει να βρεις κάποιον άλλον. Ξέρεις, κάποιον που θα παρακαλάς να δεις, θα σου κάνει καψόνια και θα κάθεσαι το πρωί στη δουλειά και θα τον σκέφτεσαι νιώθοντας απίστευτα τυχερή που δεν τον έχεις μπροστά σου.
Το έχουμε ξαναπεί. Ο έρωτας με έρωτα περνάει.
