Είχα τη δυστυχία να διαβάσω τις ειδήσεις για την αποκάλυψη και την ομολογία σοκ της «μητέρας» από την Αχαΐα που έβαλε το μόλις τριών μηνών μηνών στην κατάψυξη, αφού το σκότωσε με κυνικό τρόπο… Δε χρειάζεται να έχεις ειδικές γνώσεις ή ευαισθησίες, για να αντιληφθείς ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήθελε απλώς να ξεφορτωθεί αυτό το άτυχο πλασματάκι. Δε θα μπούμε στη διαδικασία να εξετάσουμε τους λόγους που οδήγησαν σε αυτό το σημείο τη γυναίκα που γέννησε το συγκεκριμένο παιδί. Άλλωστε, όπως διαπιστώθηκε έπειτα από εξέταση και διερεύνηση του φρικτού αυτού συμβάντος δεν ήταν ισορροπημένη ψυχολογικά. Δεν ξέρω αν θα είναι δίκαιο να την κατηγορήσω, όταν αποδεδειγμένα είχε βαρύ ιατρικό ιστορικό, όχι μόνο εκείνη, αλλά και μέλης της οικογένειάς της, τα οποία μάλιστα είχαν νοσηλευτεί και σε ψυχιατρική κλινική. Είναι βέβαιο ότι κάποιος άλλος «βίασε» την ψυχή της συγκεκριμένης γυναίκας, της «σκοτείνιασε» την προσωπικότητα, για να πράξει αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα. Και χωρίς να έχουμε αναλυτικά την υπόθεση στα χέρια μας δεν μπορούμε να εξαιρέσουμε κάποια κληρονομική προδιάθεση ψυχασθένειας που ίσως μπορεί να είχε αυτή η γυναίκα.
Μη σας γελά η έναρξη του κειμένου, δεν είναι ο στόχος μου να αναλύσω τη συγκεκριμένη ιστορία.
Είναι η αφορμή, όμως, ενός χειμάρρου σκέψεων και συναισθημάτων, κάθε φορά που ακούω για τέτοια γεγονότα ή ακόμα κι όταν παρακαλουθώ στην καθημερινότητά μου γυναίκες που γεννούν ένα παιδί, χωρίς να αντιλαμβάνονται την ουσία και την ευθύνη της πράξης τους. Μητέρες και υποψήφιες μητέρες, η γέννα δεν είναι «ξαμολάω ένα παιδί και το αφήνω να μεγαλώσει σαν λουλουδάκι». Η τεκνοποίηση είναι ευθύνη και βαρυσήμαντη απόφαση ζωής. Παράλληλα, όμως, η σκέψη μου γέρνει και στις γυναίκες που υποφέρουν από υπογονιμότητα, που προσπαθούν όχι μήνες, χρόνια να γίνουν μητέρες και υποβάλλουν τον εαυτό τους σε επίπονες ψυχικά και σωματικά διαδικασίες, όπως εκείνη της εξωσωματικής γονιμοποίησης. Όταν, λοιπόν, αντιπαραβάλει κανείς τις γυναίκες που ονομάζονται «μητέρες» μόνο και μόνο επειδή μπήκαν στη διαδικασία του τοκετού, μ’ εκείνες που επιθυμούν τόσο βαθιά και συνειδητοποιημένα να αποκτήσουν ένα παιδί, αισθάνεται έναν οξύ ψυχικό πόνο και αμέσως ξεστομίζεται ένα μεγάλο «γιατί».
Και προσέξτε, δε θα ήταν συνετό να περιορίσουμε τον όρο της σύγχρονης «Μήδειας» μόνο στην εγκληματική πράξη, που ομοιάζει μ’ εκείνη της γυναίκας από το Αλεποχώρι. Εγκληματική πράξη δεν είναι μόνο η σωματική βία, ο ξυλοδαρμός και η πρόκληση θανάτου. Έγκλημα είναι και η εγκατάλειψη και η αδιαφορία για το παιδί και για τις βασικές ψυχολογικές και σωματικές του ανάγκες. Μορφή βίας είναι η μητέρα που, ενώ δεν εργάζεται, εγκαταλείπει το παιδί της, για να κάνει κούρα ομορφιάς, να βάφει τα νύχια της και να πίνει καφέδες με τις φιλενάδες της. Μορφή βίας είναι να αφήνει άνευ λόγου και αιτίας το παιδί της να μεγαλώνει με νταντάδες και γιαγιάδες κι όταν μάλιστα επιστρέφει σπίτι να είναι ανύπαρκτη ψυχικά για το παιδί. Το παιδί να λέει «μαμά», να αναζητά ένα της βλέμμα και εκείνη να μην το ακούει ή να κάνει πως δεν το ακούει, και να βρίσκεται μόνο σωματικά εντός του σπιτιού. Κι αυτό γιατί το παιδί της αποτελεί για τη ζωή της ένα βαρίδι, ένα βαρίδι που δεν υπολόγισε σωστά και όπως την βόλευε τελικά… Ένα βαρίδι που υπολόγισε ότι θα της φανεί χρήσιμο είτε για κοινωνικούς λόγους, να πει «ναι, είμαι μάνα κι εγώ, καρπερή και κουνέλα», για να τη βοηθήσει να «δέσει» το γάμο της –έτσι νομίζει. Και ακόμα χειρότερα να το χρησιμοποιήσει κάποια στιγμή, για να εκβιάσει ψυχικά το σύντροφό της και να τον εκμεταλλευτεί οικονομικά.
Ένας άνθρωπος δε μεταμορφώνεται σταδιακά σ’ έναν υγιή και ισορροπημένο ενήλικα, μόνο όταν του προσφέρεις τη βασική τροφή προς επιβίωση και την εκπαίδευση. Έχει ανάγκη, ήδη, από τις πρώτες μέρες της ζωής του να έρχεται σε επαφή με το σώμα της μητέρας του, να μυρίζει τη μητέρα του, να νιώθει τα χάδια της μητέρας του και τη στοργή της. Ένα βρέφος μόλις λίγων μηνών αντιλαμβάνεται πολύ καλά –όσο δεν μπορεί να φθάσει ο νους σας- αν αυτός που το κρατά στην αγκαλιά του είναι η μητέρα του, ο πατέρας του ή ένας τρίτος άνθρωπος. Νιώθει το κενό της απουσίας της μητέρας του και αδειάζει συναισθηματικά. Αντιλαμβάνεται τα σήματα έλλειψης αγάπης και στοργής. Μεγαλώνει με αυτό τον τρόπο, γίνεται ανασφαλής, με χαμηλή αυτοπεποίθηση και σε ορισμένες περιπτώσεις επειδή δεν εισέπραξε την αγάπη αλλά την αδιαφορία, δεν μπορεί ούτε εκείνος να την δώσει στη ζωή του και γίνεται ένας σφιχτός συναισθηματικά άνθρωπος…
Ας μην περιοριζόμαστε, όμως, στο να ασκούμε κριτική σε αυτού του είδους τις γυναίκες, που είναι μόνο μητέρες κατ’ όνομα.
Ας μιλήσουμε και ας θαυμάσουμε τον αντίποδα αυτής της πραγματικότητας, τις γυναίκες που είναι τόσο μητέρες, ξεχειλίζουν τόση αγάπη και στοργή, πριν καν γίνουν μητέρες. Κι αυτό γιατί ξέρουν ότι θέλουν να γίνουν μητέρες, έχουν καταλάβει τη σοβαρότητα του εγχειρήματος της μητρότητας, γιατί παλεύουν γι’ αυτή, γιατί δε βρέθηκαν σε αυτό το νέο ρόλο κατά τύχη, γιατί «φουσκώνουν» τον οργανισμό τους με ορμόνες και τρυπιούνται σε καθημερινή βάση με ενέσεις αύξησης της γονιμότητας, για να καταφέρουν τι; Κάτι που ήταν τόσο απλό για μια άλλη γυναίκα, που την ώρα που εκείνες δέχονται την νάρκωση, για να τους αφαιρεθούν από τις ωοθήκες τους τα ωάρια από τα οποία ίσως κάποια γίνουν το μελλοντικό τους παιδί, κάποιες άλλες χωρίς τύψεις αφήνουν το παιδί που συνέλαβαν με τόση ευκολία είτε τυχαία είτε ανώριμα ή ακόμα χειρότερα το εγκαταλείπουν ολοκληρωτικά. Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν περιλαμβάνω σε αυτή την κατηγορία κάθε γυναίκα που είχε την τύχη να συλλάβει εύκολα και να αποκτήσει ευσυνείδητα παιδί.
Για μένα οι υπογόνιμες γυναίκες είναι οι πραγματικές μητέρες, ακόμα κι αν τελικά δεν κατάφεραν να ζήσουν στην πράξη τη μητρότητα. Είναι μητέρες στην ουσία, γιατί βίωσαν αυτή τη λαχτάρα, αυτή την απέραντη αγάπη να κατακλύζει την ψυχή τους για το παιδί που έχουν ονειρευτεί, που έχουν ζωγραφίσει στη φαντασία τους το προσωπάκι του, γιατί πρόσφεραν το σώμα τους χωρίς να υπολογίζουν τις σωματικές επιπτώσεις, γιατί έκλαψαν ατέλειωτες μέρες και νύχτες για το όνειρό τους, γιατί έπεσαν στην κατάθλιψη και σηκώθηκαν ξανά, γιατί ποτέ δεν ξέχασαν το στόχο τους και γιατί, όταν τελικά αυτές οι γυναίκες γίνουν μητέρες –και έχω την τύχη να γνωρίζω αρκετές από αυτές- γίνονται οι καλύτερες μητέρες του κόσμου και τα παιδιά τους οι πιο ισορροπημένοι, έξυπνοι και πλήρεις συναισθηματικά άνθρωποι. Γιατί; Για έναν απλό, αλλά όχι τόσο δεδομένο πλέον λόγο δυστυχώς, πρόσφεραν απλόχερα την αγάπη τους και τη στοργή τους στα πλασματάκια που έφεραν στον κόσμο.
Ας ρίξουμε, λοιπόν, μια ματιά σ’ αυτές τις γυναίκες, όχι ματιά συμπόνοιας, αλλά θαυμασμού και δέους για τη γενναιότητα και το μεγαλείο της ψυχής τους, για το ότι αποτελούν πρότυπα της κατ’ ουσία μητρότητας, πριν καν γίνουν μητέρες. Για το ότι ο κόσμος αυτός μπορεί να συνεχίζει να ελπίζει ότι υπάρχουν υποψήφιες άξιες μητέρες και να μη φοβάται και απογοητεύεται, όταν ακούει περιπτώσεις μανάδων που αδιαφορούν για τα παιδιά τους στην καθημερινότητά τους. Αυτές οι γυναίκες, λοιπόν, που μπήκαν στη διαδικασία του τοκετού και, όταν ξελάφρωσαν από το βάρος της μήτρας τους, παράτησαν το παιδί τους χωρίς πόνο, ενσυναίσθηση και συνείδηση, που ασχολούνται με την άδεια καθημερινότητά τους, με τον εμμονικό καλλωπισμό τους και τον άρρωστο ναρκισσισμό τους, ας ρίξουν μια ματιά εκεί δίπλα. Μια ματιά που να βγαίνει μια φορά από την καρδιά, μια ματιά σ’ εκείνες τις γυναίκες που θα εύχονταν να ήταν στη θέση τους και μάλιστα όχι μόνο κρατώντας επιφανεικά το ρόλο, αλλά ουσιαστικά.
Αυτές οι γυναίκες είναι η ελπίδα μας για ένα καλύτερο αύριο…
Και να θυμάστε κάθε πράξη σας, κάθε επιλογή σας, κάθε λέξη σας και κάθε ανάσα σας πλάθει ανθρώπους… Κοινωνικό πρόβλημα δεν είναι μόνο η μητέρα που έβαλε το παδί της στην κατάψυξη, κοινωνικό πρόβλημα είναι και οι γυναίκες που βάζουν καθημερινά στην κατάψυξη τα συναισθήματα των παιδιών τους μέσω της αδιαφορίας.
Αυτό το κείμενο αφιερώνεται σ’ όλες εκείνες τις γυναίκες που ποθούν να βιώσουν τη μητρότητα και αγωνίζονται με γενναιότητα. Τους εύχομαι ολόψυχα να κυοφορήσουν σύντομα έναν άνθρωπο που θα του προσφέρουν αγάπη και στοργή που αρμόζει στο μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης…
Woman's life 