Βασίλισσα του σφουγγαρόπανου και της λάντζας!

Στέκομαι αναποφάσιστη και στραβωμένη μπροστά σε δύο χρωματιστά βουνά.

 

Δεξιά τα άπλυτα και αριστερά τα ασιδέρωτα.

Στραβωμένη γιατί ο άντρας μου χαλαρώνει στον καναπέ, η μικρή μου κόρη κοιμάται, η μεγάλη είναι έξω με τις παρέες της κι εγώ είμαι υποχρεωμένη να σιδερώσω.

Αναποφάσιστη για το ποιο βουνό θα έχει τούτη την ώρα την τιμητική του και ποιο θα ψηλώσει ακόμη παραπάνω.

 

Αρχίζω εσωτερική μουρμούρα και αναπολώ παλαιότερα χρόνια ξέγνοιαστα, τότε που με τηλεφωνική παραγγελία, το μπλε βρακί και το τζιν με το σκίσιμο πίσω στο αριστερό μπατζάκι ήταν πλυμένα, σιδερωμένα και με περίμεναν.

 

Ίσως επειδή ήταν γλυκιά η ανάμνηση, παρόλο που της έλεγα της μάνας μου να μη σιδερώνει τα τζιν, με παρέσυρε η μυρωδιά του φρεσκοπλυμένου και έστησα τη σιδερώστρα.

Τα άπλυτα μπορούν να περιμένουν στην ώρα τους.

Εξ άλλου, αυτό το βουνό αναγεννιέται σαν εκείνον τον ανατριχιαστικό φοίνικα των παιδικών μου χρόνων.

 

Ζεστάθηκε το boiler και ξεκινάει το πάρτι!

Διαλέγω ρούχα, λες και δεν θα ‘ρθει για όλα η σειρά τους.

 

Γνωστές αγαπημένες μυρωδιές ανεβαίνουν μαζί με τον ατμό στο πρόσωπό μου, αφού έχω πει στο παρεάκι του σπιτιού πως την κολόνια δεν τη βάζουμε πάνω στα ρούχα γιατί δεν φεύγει ούτε με μάγια, αλλά το αγνοούν συστηματικά.

Ατμός που λειτουργεί καταλυτικά στη διάθεση, φτιάχνει όμορφες εικόνες και μου φωνάζει πόσο τυχερή είμαι που μπορώ να προσφέρω στους δικούς μου ανθρώπους καθημερινές, μικρές τεράστιες συνήθειες, που μου έχουν φορέσει το στέμμα της βασίλισσας του σπιτιού.

 

Βασίλισσα του σφουγγαρόπανου και της λάντζας.

Το βρίσκεις υποτιμητικό; Εγώ πάλι όχι.

 

Όσο ακούω «Μαμά είδες πουθενά το κίτρινο σορτσάκι;», «Γυναίκα τι θα φάμε σήμερα;» και μπορώ να δίνω απάντηση, το στέμμα μου θα το φοράω και στον ύπνο.

 

Γιατί είναι εκείνα τα σβουριχτά φιλιά ικανοποίησης και τα ξεκάρφωτα «σ΄ αγαπώ», που δεν τ’ αλλάζω με τίποτα στον κόσμο.