Όταν το κάτω κεφάλι τρώει το επάνω!

Γράφει η  Άννα Μπούμπουλα.

 

 

Ανέκαθεν τσαντιζόμουν με τους άντρες που δεν ξέρουν να πιάσουν το κατσαβίδι να σφίξουν μια βίδα, να κάνουν κάνα μερεμέτι στο σπίτι.

Τους θέλω να τηλεφωνούν στον υδραυλικό μόνο σε περίπτωση που έρχεται τσουνάμι και στον ηλεκτρολόγο λίγο πριν την ηλεκτροπληξία.

Τσαντίζομαι επίσης με τους μαστροχαλαστές και τους ζημιάρηδες.

 

Όλα αυτά τα γράφει το θύμα τέτοιου άντρα, που προχτές έκανε όπισθεν στο πάρκινγκ και έπεσε πάνω στο αυτοκίνητο μου με αποτέλεσμα να μου κρεμάσει τον προφυλακτήρα όπως κρέμεται το βρακί της γριάς στην απλώστρα.

 

Χθες πάλι στο πάρκινγκ, μου πήρε σβάρνα τον καθρέφτη ο οποίος ήρθε κι έκανε δεσμό με τη ρόδα, ενώ σήμερα, αυτός ο άντρας πάλι, πήγε να ξεκλειδώσει την εξώπορτα με ένα στραβό κλειδί που στράβωσε ανοίγοντας μια μπύρα, με αποτέλεσμα να σπάσει μέσα στην κλειδαριά και το μόνο που μας μένει τώρα, είναι να κρεμάσουμε στην πόρτα μια ταμπέλα «Μπάτε σκύλοι αλέστε» μέχρι να έρθει κλειδαράς να τη φτιάξει, γιατί αυτός με την τηλεπάθεια, δεν τα καταφέρνει.

 

Τώρα που μιλάμε, ανέβηκε με τις παντόφλες στην ταράτσα να σκεπάσει την καπνοδόχο του τζακιού, πάτησε σε κάτι νερά, οι παντόφλες έβγαλαν βράγχια και ανοιγοκλείνουν το στόμα, δηλαδή, μπαρμπούνια τις λες, γαύρο τις λες, πάντως παντόφλες δεν τις λες.

Σε ερώτηση του πώς να τις στεγνώσει, του απάντησα να ανάψει τον φούρνο στους 50 και να τις βάλει στη σχάρα να σιγοψηθούν.

Σας πληροφορώ ότι το έκανε.

Μην ξεχάσω να αναφέρω ότι εδώ και μια εβδομάδα έχει χαλάσει ο ηλιακός θερμοσίφωνας και δεν ζεσταίνει νερό με ρεύμα παρά μόνο αν σκάσει μύτη ο ήλιος, που όμως δεν σκάει συχνά ακόμα, οπότε το νερό κάνει μόνο για φώκιες, κάστορες, πάπιες και λοιπά ανθεκτικά στο κρύο, είδη.

 

Ο μάγκας μου λοιπόν, όχι δεν πιάνει να τον πιλατέψει μπας και τον φτιάξει, αλλά δεν έχει και χρόνο να καλέσει μάστορα.

Κι επειδή κι εγώ έλειπα όλη μέρα από το σπίτι αυτή την εβδομάδα, κάνουμε μπάνιο σαν τις γάτες.

Γλειφόμαστε κι ό,τι καταφέρουμε. 
Όλα αυτά με κάνουν να νοσταλγώ τον άλλον γκόμενο με τον οποίο συγκατοικούσα κάποτε και που όχι μόνο έφτιαχνε τα πάντα, αλλά έπαιρνε κεφάλι σε όλα τα μαστόρια.
Ήταν τόσο ενεργητικός και άξιος, που κρεμόταν από το μπαλκόνι προκειμένου ας πούμε, να φτιάξει το λούκι ή το καλώδιο του ΟΤΕ.

 

Κι αν υπήρχε ανάγκη, πηδούσε από την ταράτσα μας στη διπλανή ταράτσα με ενδιάμεσο κενό 2,5 μέτρα και βάθος 3 ορόφους.
Βέβαια, υπήρξε αθλητής στο άλμα επί κοντώ.

Θυμάμαι ότι κατέβαινε την εξωτερική σκάλα του σπιτιού από το τοιχίο της, πλάτους 20 εκατοστών και ποτέ κανονικά.
Το έκοψε, όταν μια φορά που ανέβαινε η μητέρα μου έπεσε πάνω της και τη σακάτεψε, αλλά εντάξει είχε τόσο χαμηλή βαθμολογία στο point system του λάθους, που τον συγχώρεσα.

 

Κι ερχόμαστε στο σήμερα που οι παντόφλες ψήνονται στο φούρνο, είναι η ώρα να αρχίσω το γλείψιμο μου, αλλά ψάχνω τανάλια να κόψω το σύρμα με το οποίο έδεσε την εξώπορτα, γιατί θέλω να βγω να πάρω τσιγάρα.

Με το ίδιο σύρμα μου έδεσε τον προφυλακτήρα και στερέωσε τον καθρέφτη που μου σακάτεψε.

Κι όλα αυτά από έναν άντρα που επιπλέον, δεν είναι ούτε πλούσιος, ούτε ωραίος, ούτε καλός εραστής τελικά.

Πώς τυφλώθηκα και τον παντρεύτηκα, μου λέτε;

Και δεν βρίσκω πουθενά κάρτα αλλαγής, να τον δώσω, να πάρω κάνα σερβίτσιο πιάτα, που μου τα’χει σπάσει όλα.