Από Παναγιώτης Τιμογιαννάκης official pages [Panagiotis Timogiannakis].

Κριτική νέων ταινιών, 6-12 Ιουνίου 2013
Την «προβεβλημένη» ταινία της εβδομάδας δεν την είδαν κριτικοί, δημοσιογράφοι και λοιποί (μέχρι νεωτέρας….) διότι οι κό…πιες ήταν αβέβαιες για την ώρα άφιξης. Δεν θα υπεισέλθω σε θέματα … εκτελωνισμού. Θα πω μόνο ότι το επίμαχο φιλμ είναι το «after earth» του Μ Νάιτ Σιάμαλαν με τον Γουίλ Σμιθ και τον γιό του Τζάντεν το οποίο στο εξωτερικό – στις ΗΠΑ συγκεκριμένα- δεν έτυχε και της πιο δυνατής υποστήριξης- το αντίθετο. Και τα εισπρακτικά του είναι…. Όπως τα πάρει κανείς.
Οπότε καλύτερη της εβδομάδας με σιγουριά έχω να επισημάνω ένα άλλο blockbuster τη «συμμορία των μάγων» που είναι και το μόνο για να ξοδέψει κανείς τα λεφτά του στην εβδομάδα των πέντε ταινιών. Βέβαια, το «περί ορέξεως» είναι κατοχυρωμένο και κανείς δεν δικαιούται να μιλά για λογαριασμό τρίτων.

Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ
(Now you see me)
ΗΠΑ, 2013
Σκηνοθεσία: Λουί Λετεριέ
Παίζουν: Μόργκαν Φρίμαν, Τζέσε Αιζενμπεργκ κα
Μια συμμορία από σύγχρονους «Ρομπέν των Δασών» . Οι οποίοι ληστεύουν με ταχύτητα φωτός τα πιο καλά φυλασσόμενα χρηματοκιβώτια του κόσμου. Μα η ευφυΐα των μελών της συμμορίας είναι τέτοια που καταφέρνουν και ξεγελούν τι το FBI, τι την Ιντερπόλ, τι τους μαφιόζους και τους παράνομους, τι τους θεατές. Ω ναι και τους θεατές. Με τεχνάσματα διότι η ταινία κάπου θυμίζει ή δανείζεται ή επηρεάζεται – πάντως δεν κλέβει! Και το τονίζω αυτό- κι από το φιλμ του Κρίστοφερ Νόλαν «The prestige», το οποίο με γοήτευε και με μπέρδευε ταυτόχρονα.
Αυτά τα συστατικά εν ολίγοις συναποτελούν τη μόνη ενδιαφέρουσα ταινία της εβδομάδας και μια από τις πιο ευχάριστες της πρώτης περιόδου του καλοκαιριού.
Σκηνοθέτης είναι ο Λουί Λετεριέ, από τους πρωτομάστορες της εμπορικής ανανέωσης του γαλλικού σινεμά (ποιος ξεχνά το «Transporter»;) , που υιοθέτησε τα δεδομένα του Χόλυγουντ και πλέον σκηνοθετεί απευθείας στο Χόλυγουντ και για λογαριασμό του Χόλυγουντ. Γι αυτό κι η συνεργασία τον σηκώνει κι αυτός αποδίδει με κέφι, με ευρήματα, με μια ερεθιστική διάθεση προς τους θεατές, με μοντέρνα αντίληψη στα ντεκόρ (που οι ρίζες τους κρατούν από τον παλιό γαλλικό κινηματογράφο και τον μνημειώδη σκηνογράφο Αλεξάντρ Τρονέρ που είχε εμπνεύσει σκηνογραφική αλλαγή στη δεκαετία του ’60 με τα «κουτάκια»- γραφεία που είχε σχεδιάσει για την «γκαρσονιέρα» του Μπίλι Γουάιλντερ, έχοντας ως απαρχή «Τα παιδιά του Παραδείσου» των Καρνέ – Πρεβέρ κι ως φινάλε το «subway» του Λικ Μπεσόν) που κρατά όμως κι από την ανατροφή του, το σκηνοθέτη πατέρα του και προπάντων την σκηνογράφο- ενδυματολόγο μητέρα του. Κι από την εντρύφηση του στη διαφήμιση –μην το ξεχνάμε, καθώς και στην πρώιμη συνεργασία με τον Μπεσόν.
Το blockbuster παρακολουθείται με ευφορία και λόγω ευφυίας των χαρακτήρων από το σενάριο, ο θεατής εκδικείται χαιρέκακα την κοινωνία του βρώμικου χρήματος κι απολαμβάνειΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ
(Epic!).
Είναι το καλύτερο από τα «λοιπά» αλλά δεν μπορώ να το επικοινωνήσω σε βάθος μια και δεν ανήκω στην ηλικία που απευθύνεται. Και το προσόν του είναι ακριβώς παιδικό κι αν θέλετε και παιδαγωγικό μια και μέσα στο παραμύθι βάζει θέματα οικολογίας που συμβάλλουν στην ανατροφή των παιδιών. Αν και το σινεμά – όπως και το θέατρο- επιμένω ότι δεν είναι σχολείο. Ο ρόλος του δεν είναι εκπαιδευτικός. Άλλο το πολιτιστικό κι άλλο το εκπαιδευτικό. Ως κινούμενο σχέδιο , μαζί με το «Οι Κρούνις», γίνεται το δεύτερο της χρονιάς που θα θυμηθούμε στο τέλος για τα Οσκαρ, ωστόσο διαβλέπω μια αλλαγή στο είδος, μια επαναφορά σε πιο παραμυθένιες καταστάσεις τόσο στα σχήματα όσο και στα χρώματα. Το κοριτσάκι της ιστορίας χάνει τη μαμά του, μένει με τον αλαφρο-ίσκιωτο (και κάτι χειρότερο…) μπαμπά του, κι από αυτόν ανακαλύπτει το κρυμμένο δάσος με τους μικρούς ανθρώπους, τους οποίους θα λατρέψει και θα ενδιαφερθεί για το καλό τους και θα πολεμήσει για το δίκιο τους και για το περιβάλλον τους. Στην ξένη βερσιόν ακούγονται η Μπιγιονσέ κι ο Κόλιν Φάρελ. Για ελληνική, στοιχεία δεν έχω…

Ο ΦΟΙΤΗΤΗΣ
(L’ estudiante).
Πρωτόλειο από την Αργεντινή. Ο νέος σκηνοθέτης Σαντιάγκο Μίτρε προσπαθεί να κάνει αριστερό κήρυγμα αλλά είναι πολύ άτεχνος ώστε να φαίνεται από αφελής μέχρι ότι ανακάλυψε καθυστερημένα το σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Ενας φοιτητής πολιτικοποιείται αλλά αιτία είναι η «λεγάμενη» και τελικώς συνειδητοποιεί πως για την πολιτικοποίηση χρειάζονται κι άλλα. Αν διαβάσετε πόσα βραβεία σε πόσα διεθνή Φεστιβάλ (όχι πρωτοκλασάτα) έχει πάρει, θα σας δοθούν απαντήσεις στις απορίες σας όταν διαβάζετε και για ελληνικές ταινίες που διακρίνονται, όπως του λόγου της, σε διεθνή Φεστιβάλ…..

ΓΛΥΚΑ ΜΑΣ ΛΑΘΗ
(Camille Redouble).
Και μια γαλλική με ασήμαντη πρωταγωνίστρια που είναι κι η σκηνοθέτης του φίλμ – ή πάρτε το κι ανάποδα. Ονομάζεται η καλλιτέχνις Νεομί Λβόβσκί. Σκηνοθετεί ένα μύθο – μακρινή ξεθωριασμένη ανταύγεια του «Η Πέγκι Σου παντρεύτηκε» του Κόπολα, χωρίς Κόπολα, Χόλυγουντ, Κάθλιν Τέρνερ, ένα πράγμα τόσο ασήμαντο για μια γυναίκα που ξαναγίνεται 16 χρονών. Προσωπικά, η μόνη εξήγηση που δέχομαι στην απορία μου «γιατί αγοράστηκε;» είναι πως θα βρισκόταν σε κάποιο πακέτο- υποχρεωτική παρέα καλύτερων ταινιών.ΕΙΔΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

AFTER EARTH
ΗΠΑ, 2013
Σκηνοθεσία: Μ. Νάιτ Σιάμαλαν
Παίζουν: Γουίλ Σμιθ, Τζάντεν Σμιθ
Ο Μ. Νάιτ Σιάμαλαν, τη σαιζόν 1999-2000 μας άφησε με το στόμα ανοιχτό και κόντεψε να πάρει και το Οσκαρ με εκείνο το μνημειώδες θρίλερ που λεγόταν «Εκτη αίσθηση». Δεν ξέραμε τότε τι να υποθέσουμε. Πως «εγεννήθη ημίν σκηνοθέτης», πως το είδος του αστυνομικού αινίγματος αποκτούσε το νέο μεγάλο βιρτουόζο του, πως οι ταινίες «φαντασμάτων» αποκτούσαν άλλο νόημα, αν και κανείς δεν ήθελε να θυμάται το «Ghost» που είχε προηγηθεί, ίσως επειδή δεν ενέπιπτε στην θεωρία του auteur έστω και αλά αμερικάνικα. Και μετά, άρχισαν, χρόνο παρά χρόνο, να έρχονται οι επόμενες ταινίες. Δεν μου έχει ξανατύχει παρόμοιο προηγούμενο, αλλά δεν θυμάμαι ούτε κι επόμενο, ένας σκηνοθέτης να ξεκινά με ένα αριστούργημα κι από κει και μετά τα έργα του ή «να μην βλέπονται» ή αν βλέπονται να συνοδεύονται από το «μετ’ αγανακτήσεως». Ο, τι είδα του Σιάμαλαν, από την «έκτη αίσθηση» και μετά μου προκάλεσε μόνο αγανάκτηση, με μόνη εξαίρεση, όχι σπουδαιότητας αλλά μη αγανάκτησης, το «σκοτεινό χωριό»
Επανήλθε. Αυτά που διάβασα για το νέο του φιλμ δεν είναι καθόλου μα καθόλου κολακευτικά. Από μια άποψη ευτυχώς που δεν το είδαμε κι απέφυγα την πρωινή ή εσπερινή ταλαιπωρία. Πρωταγωνιστή έχει εδώ τον Γουίλ Σμιθ ο οποίος, αν και ταλαντούχος, αν κι εμπορικός για μεγάλο διάστημα, δεν έχει γενικώς στην καριέρα του ανανεωθεί εδώ και πάρα πολύ καιρό και δεν ξέρουμε τη συνέχεια. Συμπρωταγωνιστεί με το γιό του Τζάντεν Πίκετ Σμιθ (το «Πίκετ» έχει φαγωθεί) που του είχε κάνει παραγωγή το «Καράτε Κιντ» ως remake στην Κίνα κι ο μικρός είχε δείξει ότι το έχει.
Η υπόθεση:Ο πλανήτης Γη εδώ και χίλια χρόνια έχει εγκαταλειφτεί από τους κατοίκους λόγω πλημμυρών μετά από κατακλυσμούς αλά Νώε, οι οποίοι μετακινήθηκαν προς άλλα διαπλανητικά μέρη. Ενας όμως «Στρατιώτης του Σύμπαντος», κάποια στιγμή, μετά από χίλια χρόνια, καθώς οδηγεί το διαστημόπλοιο το κι έχει και το γιό του παρέα, δέχονται επίθεση από αστεροειδή (τα διαβάζω, μη νομίζετε ότι τα καταλαβαίνω, απλώς προσπαθώ να τα διηγηθώ από δεύτερο χέρι) και τελικώς βρίσκονται στον πλανήτη Γη, παγιδευμένοι στην απέραντη ερήμωση του και στη μεταβολή του σε κολαστήριο.
Η υπόθεση, όπως την διαβάζω, δεν μου ακούγεται αποτρεπτική αλλά μετά από τις απανωτές απογοητεύσεις κι από το γεγονός ότι «οι κόπιες δεν ήρθαν έγκαιρα» κι έξω δεν τον υποδέχτηκαν με ευγένεια, για να αποφασίσω να το δω, θα περιμένω πολύ. Μια κι ήρθαν έτσι τα πράγματα, θα θυσιαστούν άλλοι πριν από μένα και βασικά οι θεατές. Θα σας αλλάξουμε λίγο τους ρόλους.

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ
1 Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ. Ξύπνιο και γρήγορο
2 AFTER EARTH. Ποιος να του έχει εμπιστοσύνη;
3 . ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ. Αν δεν ανήκεις στο κοινό του animation, πώς να το νιώσεις;
4 Ο ΦΟΙΤΗΤΗΣ. Σαν…. «ελληνικό»
5 ΓΛΥΚΑ ΜΑΣ ΛΑΘΗ. Ασήμαντο.
ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΩΝ
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης (μέλος της European Film Academy)