Από καιρού εις καιρόν επαναφέρω την, αναπόδεικτη μέχρι στιγμής, θεωρία μου, πως τα πιο ευωδιαστά σπίτια είναι συνήθως και τα πλέον φιλόξενα. Πόσες φορές κατά την είσοδό μας σε ένα φιλικό ή, συχνότερα, συγγενικό νοικοκυριό έχουμε νιώσει μεμιάς θαλπωρή ανείπωτη μόνο από τις ευωδιές που αναβλύζει η κουζίνα του; Βαριές και πλούσιες τον χειμώνα, ανάλαφρες και φρέσκες τους μήνες του καλοκαιριού. Ανεξαρτήτως εποχής τα σπιτικά μαγειρέματα κερδίζουν τις αισθήσεις μας μία προς μία: στην αρχή την όσφρηση, στη συνέχεια την όραση, τη γεύση, την αφή και τέλος την ακοή, που την καλύπτουν τα επιφωνήματα ευχαρίστησης των ομοτράπεζων· τα οποία για τον μάγειρα ισοδυναμούν με την ανακήρυξή του από ταπεινό μαρμιτόνι σε φτασμένο chef de cuisine.

Ιδίως δε οι μυρωδιές που πηγάζουν από ζύμες, τάρτες και κέικ όσο αυτά ψήνονται, απλώνονται στον χώρο σαν αόρατος, μυρωδάτος ιστός αράχνης. Έτσι λοιπόν τις προάλλες, ανοίγοντας την πόρτα φιλικού σπιτιού, εντόπισα εκείνη τη γνώριμη μυρωδιά που ερχόταν από τον φούρνο και με προετοίμαζε για ένα πολύ σπουδαίο κέικ. Μέχρι που πληροφορήθηκα πως αντί για βούτυρο περιείχε ελαιόλαδο. Αδιανόητο. «Μα γίνεται κέικ χωρίς βούτυρο;» αναφώνησα έκπληκτος. Όχι τόσο για τη σύστασή του, καθότι το καλής ποιότητας λάδι αντικαθιστά επάξια το βούτυρο σε πολλές ρετσέτες·
η ένσταση ήταν αμιγώς γευστική, καθώς δεν μπορούσα να φανταστώ κέικ χωρίς τις κλασικές, βουτυρένιες μυρωδιές του. Ωστόσο, μετά το ξεφούρνισμα, όψη, ευωδιά και κυρίως γεύση με διέψευσαν πανηγυρικά.

Ιδού λοιπόν η συνταγή απαράλλακτη. Για το διαφορετικό μας κέικ χρειαζόμαστε:

και

*Σε περίπτωση που διαθέτουμε απλό αλεύρι, προσθέτουμε στο μίγμα περίπου 3 κουταλάκια μπέικιν πάουντερ, ώστε να σιγουρευτούμε για το αφράτο του αποτελέσματος.
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς και στη συνέχεια λαδώνουμε και αλευρώνουμε καλά μία φόρμα περίπου 30 εκατοστών. Αν φυσικά διαθέτουμε φόρμα σιλικόνης η παραπάνω φροντίδα περιττεύει. Σε ένα μπολ ανακατεύουμε τα στερεά υλικά μας: αλεύρι, μπέικιν πάουντερ και αλάτι. Διαλέγουμε ένα αρκετά βαθύ σκεύος και εκεί ρίχνουμε το ελαιόλαδο, τη ζάχαρη, το ξύσμα του λεμονιού και τα αυγά ενώ ανακατεύουμε συνεχώς με μίξερ χειρός ωσότου το μίγμα ομογενοποιηθεί. Προσθέτουμε σταδιακά το γιαούρτι, χωρίς να παύουμε το ανακάτεμα, μέχρι να ενσωματωθεί και αυτό. Στο ποτήρι με τον χυμό λεμονιού διαλύουμε τη σόδα και προσθέτουμε το διάλυμά μας στο προηγούμενο, σχετικά υδαρές ακόμα, μίγμα. Τελευταία προσθήκη το αλεύρι: το ρίχνουμε ενώ χτυπάμε συνεχώς με το μίξερ μέχρι να λάβουμε έναν πηκτό, κρεμ-κίτρινο χυλό.
Αδειάζουμε το μίγμα στη φόρμα και το ψήνουμε για περίπου μία ώρα. Δοκιμάζουμε τη ζύμη του με τον αλάνθαστο τρόπο, εκείνο του μαχαιριού. Το βυθίζουμε στο κέικ και καταλαβαίνουμε πως το γλυκό μας είναι έτοιμο μόνο όταν η λάμα του παραμένει καθαρή κατά την έξοδο.

Αφού ξεφουρνίσουμε, το αφήνουμε σε ησυχία για περίπου 15 λεπτά μέσα στη φόρμα και το αναποδογυρίζουμε σε πιατέλα κατάλληλη για το μέγεθός του.
Κάθε κέικ και ένα μικρό τεστ υπομονής: στα πρώτα 40 λεπτά δεν ανοίγουμε ποτέ την πόρτα του φούρνου, ενώ τη δοκιμή με το μαχαίρι την επιχειρούμε μόνο από τα 60 λεπτά ψησίματος και έπειτα.
Θα πασπαλίσουμε το μυρωδάτο γλυκό μας με άχνη ζάχαρη ή το άκρως ταιριαστό γλάσο λεμονιού:
σε ένα ψηλό ποτήρι στίβουμε ένα λεμόνι, στον χυμό του προσθέτουμε 5 με 6 γεμάτες κουταλιές της σούπας ζάχαρη άχνη και ανακατεύουμε δυνατά.

Παγωτό ή σαντιγύ ανήκουν στα συνοδευτικά πρώτης γραμμής – όχι αναγκαία μα ασφαλώς καλοδεχούμενα.